ซ่งชิงเหอไม่ได้อ้อมค้อม เธอยิ้มพลางกล่าวว่า “ผู้อำนวยการเหริน ฉันคิดดีแล้วค่ะ เงื่อนไขที่คุณเสนอคราวก่อนทำให้ฉันสนใจมาก แต่มีข้อหนึ่งที่อยากขอเสนอค่ะ”
“พูดมาเลย ๆ มีข้อเรียกร้องหรือความคิดอะไรบอกมาได้ตรง ๆ ถ้าทำให้ได้ ผมจะจัดการให้แน่นอน” ผู้อำนวยการเหรินตาเป็นประกาย มีข้อเสนอแปลว่ายังมีหวัง
ซ่งชิงเหอกล่าวว่า “ฉันรับตรวจรักษาได้ค่ะ แต่ไม่อยากเข้ารับราชการทหาร”
ผู้อำนวยการเหรินขมวดคิ้ว แววตาที่มองซ่งชิงเหอพลันลดความกระตือรือร้นลงไปหลายส่วน ในสายตาเขา การปฏิเสธไม่เข้ารับราชการทหารเป็นความคิดที่ถดถอย
มีคนมากมายพยายามแทบตายก็ยังเข้าเป็นทหารไม่ได้
เขามีสีหน้าไม่เข้าใจ “เสี่ยวซ่ง ขอถามได้ไหมว่าทำไมถึงไม่อยากเข้ารับราชการทหาร?”
นี่เป็นเรื่องที่มีเกียรติชัด ๆ
ซ่งชิงเหอตอบอย่างตรงไปตรงมา “ถึงฉันจะรับตรวจรักษา แต่ต่อไปก็อยากลองทำธุรกิจเล็ก ๆ ด้วยค่ะ พอเข้ารับราชการทหารแล้วก็ทำธุรกิจไม่ได้”
ถ้าต่อไปธุรกิจของเธอเติบโตขึ้นมาล่ะ อีกอย่างการอยู่ในกองทัพก็มีข้อบังคับมากมาย แถมยังตกเป็นเป้าสนใจได้ง่าย
ความไม่เข้าใจในใจผู้อำนวยการเหรินคลายลง แทนที่ด้วยความกระจ่าง “ถ้าคุณอยากขายพวกยาหอม ผมช่วยยื่นเรื่องขออนุญาตกับทางองค์กรให้ได้ อนุญาตให้ทำธุรกิจได้ แต่ก็จำกัดแค่ในวงเล็ก ๆ นะ”
ซ่งชิงเหอส่ายหน้า “ผู้อำนวยการเหริน งั้นฉันขอพูดตรง ๆ เลยนะคะ ฉันสนใจทำธุรกิจมาก ต่อไปอาจจะลองทำหลายอย่าง เพราะอย่างนั้นฉันถึงเข้ารับราชการทหารไม่ได้ ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรค่ะ”