เจียงอวิ๋นซุ่ยวิ่งไปถึงประตู เบิกตาโตจ้องประตูนั่น กำลังคิดว่าตนจะงัดประตูออกไปอย่างไรดี จู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดออก
เจียงอวิ๋นซุ่ย : !!!
นางรีบเอี้ยวตัวแนบชิดผนัง ลดการมีตัวตนของตนลง
ยังคงเป็นรองหัวหน้าผู้นั้น
เขาพะวงถึงเสียงก่อนหน้านี้ ในใจไม่สงบ บัดนี้ย้อนกลับมา
“หรือข้าฟังผิดไปเอง?”
เขาจ้องมองสำรวจภายในห้องเก็บของคราหนึ่ง เงียบสงัด ไร้แม้เงาคน
ยามนี้เจียงอวิ๋นซุ่ยกลับดีใจยิ่งนัก เร่งเขย่งปลายเท้าแอบย่องออกไปข้างนอก
พ้นจากห้องเก็บของนั้นแล้ว ก็รีบตบอกตัวเอง
ทำเอานางตกใจแทบตาย นึกว่าจะถูกขังอยู่ในนั้นเสียแล้ว
เร่งไปเร่งไป
ยามจากไปก็สะดวกขึ้นมาก
ประตูป้อมค่ายเปิดอยู่ นางแอบหลบออกไปก็สำเร็จ
ในพงไพร เจียงอวิ๋นซุ่ยมีทิศทางที่แน่ชัดยิ่งนัก ย้อนตามทางที่มา วิ่งลงเขารวดเร็วกว่าตอนขึ้นเขามาก ทั้งยังไม่เหนื่อยเท่าตอนขึ้นเขา
ก็แค่หิวยิ่งนัก
เจียงอวิ๋นซุ่ยลูบท้องที่ร้องโครกคราก
“อย่าร้องเลย อีกไม่นานก็ถึงแล้ว”
ไม่ทันรู้ตัว นางออกมาข้างนอกถึงหนึ่งวันแล้ว บัดนี้ฟ้าก็จวนมืด
เช่นเดียวกัน ในหมู่บ้าน จี้เยี่ยนอันก็เป็นห่วงเจียงอวิ๋นซุ่ย
“ซื่อจื่อควรเสวยพระกระยาหารได้แล้ว วางพระทัยเถิด ต้องสืบพบแน่”
จี้เยี่ยนอัน : “ข้ามิได้ห่วงพวกเขา”
“เจียงอวิ๋นซุ่ยยังไม่กลับมาอีกหรือ?”
“เจียงอวิ๋นซุ่ย?”
หนานซูนึกอยู่ครู่หนึ่งถึงนึกออก ตบต้นขาฉาด : “จริงด้วยสิ เด็กน้อยนั่นแต่เช้าออกไปจนบัดนี้ก็ยังไม่กลับมา ประหลาดนัก ข้าเกือบจะนึกไม่ออก”