จี้เยี่ยนอัน: "ข้าจะส่งคนไปตรวจดูคืนนี้"
"แต่อาจต้องให้เจ้านำทาง"
เจียงอวิ๋นซุ่ยยืดอกน้อย: "ได้ ข้าจะพาพวกเขาไปเอง"
เดิมทีคิดจะนอนแล้ว ง่วงนัก
แต่เมื่อนึกถึงเด็กสาวที่ร่ำไห้น่าสงสารนางก็ยังพอฝืนต่อไปได้
จี้เยี่ยนอันเองก็อยากไป ทว่าตระหนักดีถึงสภาพร่างกายตนยามนี้ หากไปก็คงเป็นตัวถ่วง
จี้เยี่ยนอันส่งองครักษ์เงาทั้งหมดไปกับนาง
เจียงอวิ๋นซุ่ยไม่ต้องเดินเอง ถูกจี้ซื่ออุ้มใช้วิชาตัวเบาโผบินไปมาท่ามกลางป่า
"ว้าว..."
"ข้าก็อยากบินได้แบบนี้บ้าง ซื่อซื่อกลับไปสอนข้าหน่อยนะ"
จี้ซื่อ: "เหนื่อยนัก"
เจียงอวิ๋นซุ่ยเกือบหลุดปากว่านางไม่กลัวเหนื่อย
แต่พอนึกถึงท่าทางของตนตอนวิ่งอยู่ในลานเรือน
แค่ก...
"ก็ต้องลองดูก่อนสิ"
เผื่อนางจะอดทนจนสำเร็จก็ได้ นี่มันการบินได้เลยนะ สำหรับเห็ดน้อยแล้วช่างยั่วยวนใจเกินห้าม
"ทางนั้น ทางนั้น"
เมื่อเห็นป้อมค่ายแล้ว เจียงอวิ๋นซุ่ยชี้ไปยังที่ที่มีแสงไฟในความมืด น้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย
"ไฉนถึงเร็วเพียงนี้"
ตอนนางมาเหนื่อยแทบตาย ขายังสั่นเทาอยู่หลายครา ดีที่ใช้พลังน้ำค้างทิพย์รักษาเจ้าขาสั้นที่อ่อนแรงจนสั่นเทานั้นหายดี
เห็ดน้อยแทบเหี่ยวแห้ง
เห็ดน้อยแหงนมองจันทราคืนนี้
อืม ถึงเวลาอาบจันทร์ของนางแล้ว
ฉะนั้น เมื่อจี้ซื่อลงไปสืบในป้อมค่ายโจร เจียงอวิ๋นซุ่ยจึงขออยู่รอพวกเขาตรงนี้
อย่างไรเสียภารกิจของเจียงอวิ๋นซุ่ยตอนนี้คือการนำทางให้พวกเขา