“แต่พวกอนารยชน...”
“ชู่ว เจ้าไม่รังเกียจชีวิตหรือไร ต่อให้ว่าแล้ว เจ้ามีความสามารถไปเกลี้ยกล่อมให้หัวหน้าใหญ่พวกนั้นเปลี่ยนใจหรือไม่”
“พวกเราก็แค่ลูกน้องกระจอก ทำได้เพียงเชื่อฟังคำสั่งอย่างว่าง่าย เร่งตรวจตราภูเขาไปเถิด”
เจียงอวิ๋นซุ่ยมองดูสองคนนั้นเดินลับไป นัยน์ตาเบิกกว้าง
นางได้ยินเรื่องอะไรที่น่าตื่นตะลึงเข้าหรือไม่
เหมืองเหล็ก โจรภูเขา แล้วก็พวกอนารยชน
ยกมือลูบคาง สรุปความก็คือ...
คนเหล่านี้คือผู้ที่จี้เยี่ยนอันตามหา
ไหนๆ ก็มาถึงที่แล้ว
ปล่อยสุนัขจิ้งจอกไป สั่งเสียมันเสร็จแล้ว เจียงอวิ๋นซุ่ยก็ย่องตามสองคนนั้นไปอย่างลับๆ
ไม่กล้าเข้าใกล้เกินไปนัก
แม้สองคนนั้นจะมองข้ามนาง แต่หากนางเดินจนเหนื่อย หรือไปเหยียบถูกอะไรเข้าเกิดเสียงดังเกินไป ก็อาจเรียกความสนใจของพวกเขาได้ง่ายๆ เช่นกัน
“ฮึบ ฮึบ ฮึบ...”
“ยังต้องเดินอีกแค่ไหนกันนะ พวกเขา ฮึบ... จะไปที่ใดกันแน่”
เจียงอวิ๋นซุ่ยเหลือกตาขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย ไม่อยากตามต่อแล้ว
นางเหนื่อยแทบขาดใจ
น้ำที่นำติดตัวมาก็จวนหมด
แต่ไม่เป็นไร นางกินน้ำค้างได้
สองคนที่ถูกเจียงอวิ๋นซุ่ยติดตาม ก็หาที่นั่งพักเช่นกัน พลางกินแผ่นแป้งแห้งๆ กระด้าง
“ในภูเขานี้จะมีเรื่องใดหรือ พวกเราพักอยู่ที่นี่อีกสักหน่อย แล้วกลับไปที่ค่ายโดยตรงเลยเถิด ถึงเวลาเปลี่ยนชุดต่อไปมาตรวจภูเขาแล้ว”
“ได้ข่าวว่าในค่ายมีเนื้อแกะมาใหม่ไม่ใช่หรือ หัวหน้าใหญ่จะฆ่าแกะให้พวกเรากินเมื่อใดกัน”