หนานซูนิ่งงันอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะเปล่งเสียงแหลมปรี๊ดขึ้นมาทันใด
"เจียงอวิ๋นซุ่ย จั่วจั่ว โย่วโย่ว พวกเจ้า พวกเจ้า..."
จบเห่แล้ว งานอาบน้ำให้สุนัขสองตัว
หนานซูตาลายพร่าไปหมด
สุนัขตัวใหญ่เบ้อเร่อถึงเพียงนี้ จะต้องอาบไปอีกนานเท่าใดกัน
แถมยังสกปรกปานนี้...
ในดวงตากลมโตของเจียงอวิ๋นซุ่ยเต็มไปด้วยความบอบบาง
"จี้เยี่ยนอัน เจ้าฟังข้าพูดแก้ตัวนะ!"
จี้เยี่ยนอันหลับตาลง มองดูร่างเปื้อนดินดำปี๋และมอมแมมนี้แล้ว มันทำร้ายดวงตายิ่งนัก
"ทิ้งไปเถิด"
ใช้การไม่ได้แล้ว
เจียงอวิ๋นซุ่ย : ━Σ(ﾟДﾟ|||)━
"ไม่ ไม่ ไม่ ข้ายังใช้ได้นะ แค่อาบน้ำก็สะอาดแล้ว"
นางวิ่งเข้าไปหมายจะกอดขาจี้เยี่ยนอัน
ทำให้จี้เยี่ยนอันตกใจจนดีดตัวหนีจากเก้าอี้ล้อเลื่อนทันที
"อย่าเข้ามา"
สกปรกเกินไป เดินมาก็มีแต่รอยเท้าโคลนตลอดทาง
เจียงอวิ๋นซุ่ยใช้สายตาขุ่นเคืองจ้องมองเขา
"ข้ายังนำตะพาบน้ำตัวเบ้อเร่อกลับมาให้เจ้าบำรุงร่างอีกนะ!"
เห็ดน้อยหน้าบึ้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยข้อต่อว่า พลางชี้ไปที่ตะพาบน้ำตัวที่โย่วโย่วนำกลับมา
ท่านปู่อ้วน : "โอ้โห ของนี่ดีหนา บำรุงได้อย่างดีเลย!"
เจียงอวิ๋นซุ่ยเชิดคางขึ้นอย่างลำพองทันที จมูกแทบชี้ฟ้า
"แล้วก็ตัวกบวัวใหญ่นี้ท่านปู่อ้วน เจ้านี่กินได้หรือไม่?"
ท่านปู่อ้วนมองดูแล้ว ยกนิ้วโป้งให้เจียงอวิ๋นซุ่ย
"ได้ กบวัวนั่น รสชาติดีนัก"
เจียงอวิ๋นซุ่ยนับผลงานของตนต่อไป "ข้ายังนำใบบัว ดอกบัว กลับมาตั้งมากมาย ใช่ว่าข้าตั้งใจจะเปื้อนแบบนี้ ก็บังเอิญพลัดตกลงไปในสระน่ะ"
กล่าวจบดวงตากลมโตก็จ้องเขม็งไปที่จี้เยี่ยนอัน