เหล่าทหารหนีทัพที่แตกซ่าน ล้วนเป็นผู้เคยเป็นทหารมาก่อน แต่ด้วยเหตุผลบางประการ อาจเป็นเพราะออกไปปฏิบัติภารกิจล้มเหลวจนไม่กล้ากลับไปรับโทษ
หรืออาจเป็นเพราะเห็นทรัพย์สินจนเกิดจิตคิดชั่ว ก่อความผิดร้ายแรง เป็นต้น สุดท้ายจึงไม่ยินยอมกลับสู่กองทัพเดิมอีก แต่กลับระหกระเหินกลายเป็นโจรผู้ร้าย
ภัยจากคนเหล่านี้ ร้ายกาจยิ่งกว่าชาวบ้านธรรมดาที่ถูกบีบให้เป็นโจรเสียอีก
จี้เยี่ยนอันมองดูผู้คนที่เหลือซึ่งยังเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
“ในเมื่อพวกเจ้าถูกบีบบังคับ ข้าเองก็จะไม่ติดใจเอาความผิดอีก”
“อย่างไรก็ตาม ข้าพอจะให้คำแนะนำแก่พวกเจ้าได้ประการหนึ่ง หากคิดจะหนีขึ้นเหนือ ก็ไปที่มั่วเป่ยเถิด”
จี้เยี่ยนอันกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “มั่วเป่ยแม้จะมีศึกสงครามบ่อยครั้ง แต่ด้วยกองทัพตระกูลจี้คอยปราบปรามไว้ พวกอนารยชนจึงมิอาจล้ำเขตแดนมาได้ ที่นั่นแผ่นดินกว้างใหญ่ผู้คนเบาบาง ทั้งยังมีพืชพันธุ์ที่ให้ผลผลิตสูงและกินอิ่มท้อง หากเพียงยอมลงแรง ก็มิใช่เรื่องยากที่จะอยู่รอด”
ซ่งจิ้นและคนอื่นๆ อดมองเขาหลายตาไม่ได้
นับว่าเป็นเจ้านั่นแหละ ยังอุตส่าห์หาทางดึงผู้คนเข้าสู่เขตแดนตน เพื่อเพิ่มพูนประชากร
ทางฝั่งมั่วเป่ยนั้นเป็นความจริงที่ว่าดินแดนกว้างใหญ่ไพศาล ผู้คนเบาบาง มีทหารประจำการจำนวนมาก จึงจำเป็นต้องอาศัยผู้คนเพาะปลูกมากขึ้น เมื่อคนมากขึ้น อาหารก็มากขึ้น ภาษีอาหารที่ส่งให้กองทัพก็ย่อมมากขึ้นตามไปด้วย
ส่วนภาษีที่จะส่งให้ราชสำนักนั้น?
เฮอะ…ไหนๆ ก็จะก่อการกบฏอยู่แล้ว ก็ปั้นน้ำเป็นตัวสักหน่อยก็แล้วกัน
“ขอบคุณ ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณ!”
ผู้คนกลุ่มหนึ่งโขกศีรษะแสดงความขอบคุณ แล้วก็เตรียมตัวจะจากไป