หนทางจากมั่วเป่ยไปยังต้าหลี่ยิ่งห่างไกลกว่า เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยาก ขบวนของจี้เยี่ยนอันจึงปลอมเป็นกองคุ้มครองสินค้า เดินทางลงใต้ตลอดเส้นทาง
“จี้เยี่ยนอัน!”
เสียงกรีดร้องแหลมเล็กของเด็กน้อย ทำลายความเงียบสงบยามเช้า
“จี้เยี่ยนอัน มีโจรภูเขาไล่ตามข้า!”
เจียงอวิ๋นซุ่ยไอ้เด็กอาภัพผู้นี้ เพียงแค่วิ่งเข้าไปในป่าเพื่อปลดทุกข์ ก็ไปสบตากับโจรภูเขาที่ซ่อนตัวอยู่ในป่า หิ้วดาบจ้องเขม็งเข้าให้
ชั่วพริบตานั้น สมองยังว่างเปล่า แต่สองขากลับพาร่างน้อย ๆ วิ่งตะบึงไปแล้ว
“โจรภูเขา โจรภูเขา มีโจรภูเขาด้วย!”
เด็กน้อยวิ่งพลาง ปากก็ยังส่งเสียงร้องไม่หยุด
นางแม้ขาจะสั้น แต่ร่างเล็กกลับคล่องแคล่วอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่ดาบของโจรภูเขาฟันลงมา นางก็สามารถหลบหลีกได้อย่างแม่นยำราวกับรู้ล่วงหน้าถึงภยันตราย
“ฟิ้ว...”
ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งมา ลอยข้ามศีรษะเจียงอวิ๋นซุ่ยไปปักเข้าที่ลำคอของโจรภูเขานั้น
เจียงอวิ๋นซุ่ยปีนป่ายมือเท้าพรวดพราดขึ้นไปบนตัวของจี้เยี่ยนอัน
จี้เยี่ยนอันนั่งอยู่บนเก้าอี้มีล้อ นางจึงนั่งลงบนตักเขาแล้วตบอกน้อย ๆ
ปากยังคงสบถงึมงำ “น่ารังเกียจเกินไปแล้ว กล้าดียังไงมาลอบทำร้ายตอนที่เด็กเข้าห้องน้ำ!”
จี้เยี่ยนอันบีบริมฝีปากนาง “เป็นเด็กหญิงสาว ควรรักษากิริยาให้สง่างาม”
เจียงอวิ๋นซุ่ยดวงตากลมโตกลอกไปมา ดูแวบเดียวก็รู้ว่าหาได้ใส่ใจไม่
“จี้เยี่ยนอัน พวกเราไปปล้นกันเถิด”
เจ้าเห็ดน้อยใจเต้นรุมเร้า
“ผู้ใดทำให้ผู้อื่นขายหน้า ผู้อื่นย่อมทำให้เขาขายหน้า ผู้ใดปล้นผู้อื่น ผู้อื่นย่อมปล้นเขา...”