จี้เยี่ยนอันยกมือห้ามมิให้เขากล่าวสิ่งใดต่อ หรี่ตาลงครู่หนึ่ง ก้มกายไปบีบแก้มเด็กน้อยผู้หลับไหลอย่างไม่รู้เหนือรู้ใต้อยู่ริมแท่นเตียง
หลี่โป๋มองตามไปก็ตกใจ
“นี่นี่...”
เขาตบศีรษะตนฉาดหนึ่ง “กระหม่อมก็ว่าลืมอะไรไปเมื่อวาน เด็กนี่เมื่อวานไม่ได้ตามพวกเราออกไป”
“ซื่อจื่อ ท่านไม่เป็นอันใดนะพ่ะย่ะค่ะ”
เด็กคนนี้ยังไม่แน่ชัดว่าเป็นไส้ศึกที่ใครแทรกซึมมาหรือไม่ อีกทั้งยังมีวิชาประหลาดพิสดาร ถ้าจะลงมือทำร้ายซื่อจื่อขึ้นมาจริง เกรงว่าอาจสำเร็จก็เป็นได้
“ไม่เป็นไร”
ด้วยการรบกวนไม่หยุดหย่อนของจี้เยี่ยนอัน ในที่สุดเจียงอวิ๋นซุ่ยก็ตื่น
ลืมตาขึ้นเห็นใบหน้างามแต่ซูบตอบ และจมูกของนางที่กำลังถูกบีบ
เจียงอวิ๋นซุ่ยยังมึนงง
นางเป็นใคร อยู่ที่ไหน นี่ที่ใด
เสียงเย็นเยียบของจี้เยี่ยนอันดังมา “เจ้านี่ช่างไม่เลือกที่หลับเสียเลย”
เจียงอวิ๋นซุ่ยลุกขึ้นนั่งเกาศีรษะ เหม่อลอย
สมองกำลังเริ่มทำงานใหม่
จี้เยี่ยนอัน “ข้าเมื่อวานมิได้บอกให้เจ้าออกไปเองหรือ”
เจียงอวิ๋นซุ่ยขมวดคิ้วน้อยยุ่งเหยิง “เจ้าอย่าพึ่งพูด ให้ข้าคิดก่อน”
จี้เยี่ยนอันถึงกับหัวเราะทั้งขัดใจ
“เป็นอันใด นี่คือวิธีการพูดจากับนายของตนรึ”
เจียงอวิ๋นซุ่ย นึกขึ้นได้แล้ว
นางลุกขึ้นยืน โค้งตัวอย่างนอบน้อมยอมรับผิด
“ข้าขอโทษ เมื่อคืนข้าไม่รู้ตัวว่าเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อใด”
แต่นางยังต้องแก้ตัวให้ตนเอง
แอบชำเลืองมองจี้เยี่ยนอันทีหนึ่ง “อาจเป็นเพราะเมื่อคืนข้านอนหลับไม่ดีกระมัง”