จี้เยี่ยนอันพลันรู้สึกเหนื่อยใจ ไม่อยากเอ่ยวาจา
เขาขยี้สันจมูก “หลี่โป๋ เจ้าไปบอกนางเถิด”
หลี่โป๋ก้าวเข้ามา “ก็คือสตรีสองนางที่ก่อนหน้านี้มีปากเสียงกับเจ้าน่ะ”
“ที่เจ้ากล่าววาจาเหล่านั้น ล้วนเป็นเพราะสตรีสองนางนั้นหรือ”
เจียงอวิ๋นซุ่ยเองก็นึกขึ้นได้ นางผงกศีรษะ “ใช่แล้วเจ้าค่ะ”
จี้เยี่ยนอันเคาะนิ้วลงบนหน้าโต๊ะเป็นจังหวะ ดวงตาสีดำขลับดุจราตรีจับจ้องนาง น้ำเสียงเรียบเรียบเอ่ยถาม
“เจ้าทำให้ผู้ใดมองข้ามเจ้าได้หรือ”
พื้นเพของสตรีสองนางนั้น แม้เจียงอวิ๋นซุ่ยจะไม่พูด เขาย่อมรู้ดีแก่ใจอยู่แล้ว ตั้งแต่แรกก็มิได้คิดจะเก็บนางทั้งคู่ไว้นาน
เพียงแต่บัดนี้ กลับพบสิ่งที่ชวนให้ขบคิดยิ่งกว่า
เจียงอวิ๋นซุ่ยยกมือขยี้ดวงตา หาวหวอดหนึ่งที ศีรษะงุบงับตอบอย่างอิดโรย
“อืม”
“ความสามารถนี้มีมาแต่เล็กแต่น้อยแล้วหรือ”
เจียงอวิ๋นซุ่ยทำหน้าซื่อบริสุทธิ์ “น่าจะอย่างนั้นนะเจ้าคะ”
จี้เยี่ยนอันจ้องมองนางแน่วนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ จนเจียงอวิ๋นซุ่ยรู้สึกอึดอัดใจยิ่งนัก อยากมุดดินหายไปเสียให้พ้น
แต่ว่าตอนนี้มุดดินไม่ได้แล้ว QAQ
“อยากอยู่ต่อหรือไม่”
ในที่สุด จี้เยี่ยนอันก็เบนสายตาออกไปอย่างไม่ใส่ใจ หยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบหนึ่งคำตามสบาย
เจียงอวิ๋นซุ่ยนัยน์ตาเป็นประกาย “อยาก!”
ตอนนี้นางไร้เรือนแล้ว หากต้องออกไปนอกนี้ ก็พอจะปลีกกายเข้าป่าลึกได้เช่นกัน ยังไงก็ไม่ปล่อยให้ตนอดตาย
แต่ว่านั่นก็หมายความว่าจะไม่มีของอร่อยกินแล้ว หนำซ้ำยังใช้หนี้กรรมไม่หมดด้วย
ในบรรดาผู้คนที่รู้จักกันตอนนี้ ดูเหมือนจี้ซื่อจื่อผู้นี้จะเป็นผู้ที่เก่งกาจที่สุด นางจึงยังอยากลองเกาะชายเสื้อผู้ใหญ่ดูสักตั้ง