บุปผาแสงจันทร์ที่เหลือถูกเจียงอวิ๋นซุ่ยนำไปหาอ้วนพ่อครัวใหญ่ ขณะที่ดอกไม้ยังสดก็ถูกนำไปทำเป็นขนมเปี๊ยะดอกไม้
เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนได้รับขนมเปี๊ยะดอกไม้ที่ทำจากบุปผาแสงจันทร์คนละหนึ่งชิ้น
กัดเข้าไปคำหนึ่ง กลิ่นหอมของบุปผาแสงจันทร์ก็ฟุ้งกระจายออกมา รสชาติหวานหอมแต่ไม่เลี่ยน
"อร่อยจริงๆ ไม่คิดว่าดอกไม้ชนิดนี้จะอร่อยขนาดนี้"
เจียงอวิ๋นซุ่ยถือขนมเปี๊ยะค่อยๆ กัด ทีละคำ พลางพยักหน้าไปด้วย
นางยังมีขนมเปี๊ยะอีกสามชิ้น ส่วนจี้เยี่ยนอันก็มีเหลืออีกสามชิ้นเช่นกัน
"เสียดายที่มันน้อยไปหน่อย"
เจียงอวิ๋นซุ่ยทำปากจุ๊บๆ "ถ้ามีมากกว่านี้ ข้าคิดว่าจะนำไปหมักเป็นเหล้าเลยล่ะ"
ดอกไม้ก็สามารถนำมาหมักเป็นเหล้าได้
เช่นดอกท้อ เหล้าดอกท้อก็รสชาติดี สีก็สวยงามเป็นพิเศษ
แต่เหล้าชนิดนี้แอลกอฮอล์ไม่สูง จัดอยู่ในประเภทสุราข้าว
เจียงอวิ๋นซุ่ยค่อนข้างชอบ
"ไปกันเถอะ ไปดูซินายแซ่ซุนวันนี้ทำอะไรอยู่"
เจียงอวิ๋นซุ่ยตั้งใจทันที แล้วพยักหน้า
"ไปเดี๋ยวนี้เลย!"
ทั้งสองแทบจะรอไม่ไหวที่จะไปก่อกวนขันทีแซ่ซุนคนนั้น
คนอื่นๆ ที่เห็นก็ได้แต่ยิ้มแล้วส่ายหน้า
มาถึงที่พักของซุนกงกง เจียงอวิ๋นซุ่ยเพราะมีพลังที่ทำให้ผู้อื่นมองข้ามได้ง่าย จึงถือยาพิษวิ่งไปที่ห้องครัว
ยาพิษนี้ทำให้ผิวหนังของคนเปลี่ยนสี
หลังจากวางยาพิษแล้ว เจียงอวิ๋นซุ่ยก็คิดจะจากไป