หนานซูไม่รู้สึกเกรงใจสักนิด: "ท่านคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่เพียงใดกัน?"
"ซุนกงกง ถูกเนรเทศมาถึงที่นี่แล้ว ยังจะทำตัวเป็นใหญ่เป็นโตอีกหรือ?"
สีหน้าของซุนกงกงมืดมนยิ่งนัก
"หนานซู"
เสียงของเขามีความแหลมคมเป็นพิเศษ ประกอบกับวัยชรา ใบหน้ายังทาด้วยแป้งขาวและลิปสติก ทำให้ดูไม่เข้าพวกและดูกระด้าง
"ข้าไม่ว่าอย่างไรก็ยังเป็นคนของฝ่าบาท ตราบใดที่ฝ่าบาทยังทรงอยู่ ข้าก็มีวันได้กลับขึ้นมาใหม่ แต่เจ้า..."
"ตอนนี้ที่เจ้ายังกล้าท้าทายข้าผู้หลักผู้ใหญ่ได้ก็เพราะพึ่งพาอานิสงส์ของจี้เยี่ยนอัน แต่จี้ซื่อจื่อนี้ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะตาย ถึงเวลานั้น ข้าอยากเห็นนักว่าเจ้าจะเอาอะไรมาสู้กับข้า!"
นิ้วชี้ของเขาชี้ไปที่หนานซู ดูมั่นใจว่าจี้เยี่ยนอันอยู่ได้ไม่นาน
หนานซูก็เย้ยหยันกลับ: "ไม่ต้องให้ซุนกงกงเป็นห่วง ซื่อจื่อได้จัดการทุกอย่างให้ข้าในมั่วเป่ยแห่งนี้แล้ว ต่อให้ท่านจะเกลียดข้าจนอยากให้ตาย ก็ไม่อาจทำอะไรข้าได้ที่นี่
เพราะที่นี่คือที่ที่ตระกูลจี้ค่อยๆ สร้างขึ้นมา มั่วเป่ยแห่งนี้คือที่ที่ตระกูลจี้ยึดครองไว้ เหล่าทหารในมั่วเป่ยก็จะไม่ทำให้ข้าลำบาก ดูในหน้าของตระกูลจี้
แต่ท่านยังดีอยู่เลย ร่างกายครึ่งหนึ่งลงหลุมไปแล้ว ไร้สมรรถภาพทางเพศแล้วยังทำตัวเป็นนักเลงเจ้าชู้ อยู่อย่างไร้ยางอาย ทั้งที่แก่ปานนี้แล้วยังทำตัวเป็นกระเทย ไม่รู้จักอายเสียบ้างเลย!"