"ฮ่าๆๆ..."
เมื่อผู้คนจากไป เจียงอวิ๋นซุ่ยและหนานซูก็หัวเราะเสียงดัง
"ไป ๆ เราไปดูกันเถอะ"
เจียงอวิ๋นซุ่ยอุทานว่า "ช่างเถอะ กลิ่นเหม็นนัก รอให้เขาไม่ผายลมก่อนแล้วค่อยไปวางยาพิษอื่น"
หนานซูคิดว่าก็จริง จึงกลับไปพร้อมกับเจียงอวิ๋นซุ่ย
ก่อนจากไป ยังสั่งกำชับผู้เฒ่าเจ้าของร้านเหล้าไว้บางประการ
"กลิ่นลมของเขาเหม็นจริง ๆ"
หนานซู: "ฮึ กินเลือดเนื้อประชาชนมากเข้า ของเสียจึงเหม็นสุดจะทน"
ฮ่องเต้หมาไม่ใช่ฮ่องเต้ที่ดี ผู้ที่ทำงานอยู่ข้างกายได้ ล้วนเป็นพวกที่ลื่นไหลฉลาดหลักแหลม หรือไม่ก็พวกที่ประจบสอพลอเอาอกเอาใจ
ส่วนพวกที่ชอบเอาอกเอาใจย่อมช่วยฮ่องเต้รีดไถเงินทอง หรือรวบรวมหญิงงามเป็นต้น
เงินทองนั้นมาจากไหน? อย่างไรเสียคนพวกนี้ก็ไม่น่าจะหาเงินอย่างเปิดเผยบริสุทธิ์ใจ
จากน้ำเสียงของหนานซูก็พอจะรู้สึกได้ถึงความเกลียดชังที่เขามีต่อคนอย่างซุนกงกง
กลับมาถึงบ้าน เจียงอวิ๋นซุ่ยวิ่งไปที่เรือนของตัวเองเพื่อดูอาการของเหล้าองุ่น
"น่าจะใช้ได้แล้วกระมัง?"
นางพูดอย่างไม่ค่อยแน่ใจ
หรือจะเปิดไหหนึ่งดูดีไหม?
กำลังลังเลอยู่ จู่ ๆ 'ลูกเจี๊ยบ' สีแดงเพลิงตัวหนึ่ง ปลายก้นไร้ขนก็วิ่งเข้ามา พลางร้องจิ๊บ ๆ ไปด้วย
ท่าทางโกรธเกรี้ยวแต่ดูน่ารักน่าเอ็นดูราวกับกำลังด่านาง
ไม่ใช่แค่ดูเหมือน แต่กำลังด่านางจริง ๆ!
หั่วหั่วกระโดดขึ้นไปบนหลังเท้าของนาง แล้วจิกอย่างโกรธจัด...
เจียงอวิ๋นซุ่ยรู้สึกประหม่าเล็กน้อย นางเพิ่งนึกออกว่าลืมอะไรไป