คนของถ้ำเขาพ่อมดก็มิได้คาดคิดว่าคนพวกนี้จะรับมือยากเพียงนี้
เจียงอวิ๋นซุ่ยขว้างลูกกลมลูกหนึ่งออกไป จากนั้นก็โยนน้ำค้างทิพย์ออกไปอีกก้อน
เกือบจะทันทีที่ตกลงกลางฝูงแมลง เส้นใยเห็ดสีขาวก็พวยพุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
พวกกู่ชงที่ยังคงตื่นตัวอยู่ทางนั้นร่างกายก็ค่อย ๆ แข็งทื่อ
งูใหญ่ตัวหนึ่งก็พลาดท่า สปอร์นั้นเล็กละเอียดจนแทบมองไม่เห็น สามารถเล็ดลอดเข้าทางปาก จมูก แม้กระทั่งหู
เมื่อถูกเร่งเร้าให้เติบโต ก็กลับเติบโตอย่างแข็งแกร่ง
และเมื่ออยู่ในร่างของสัตว์ ก็จะใช้เครื่องใน เลือด เนื้อ เป็นอาหาร
เส้นใยเห็ดสีขาวดูราวบริสุทธิ์ไร้มลทิน ทว่าที่จริงคืออาวุธสังหารชั้นยอด
ภาพที่ราวกับงานศิลป์ชิ้นนั้น กลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกสันหลังวาบเย็น
คนของถ้ำเขาพ่อมดเห็นภาพนี้เข้า ก็ต่างตกตะลึงเบิกตากว้าง
“รีบกระจายตัว มันคือเห็ดเหลืองปรสิต!”
ซ่งจิ้น “เจียงอวิ๋นซุ่ย พวกเจ้าวิ่งไปก่อน”
เจียงอวิ๋นซุ่ยพลิกตัวขึ้นไปบนหลังจั่วจั่ว
“ไป!”
อ้วนพ่อครัวใหญ่ เจียงอวิ๋นซุ่ย และจี้ซื่อ คุ้มกันพวกเขาวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
วิ่งไปเนิ่นนานไม่หยุดพัก
“ฮืบ ฮืบ... พวกเรานี่ วิ่งมาถึงไหนแล้ว?”
อ้วนพ่อครัวใหญ่หมดแรงวิ่งจริง ๆ แล้ว และนี่วิ่งมาเกือบชั่วยามหนึ่งแล้ว
เขาทรุดตัวลงนั่ง หน้าแดงก่ำด้วยความเหนื่อย
เจียงอวิ๋นซุ่ยลงจากหลังจั่วจั่ว
“พวกเขาหาพวกเราเจอไหม?”
จี้ซื่อ “ได้ทำเครื่องหมายไว้”