"โอ๊ย! อะไรกันเนี่ย เมื่อกี้ข้าเห็นภาพหลอนตอนเด็กเลย"
ท่านอ้วนพ่อครัวใหญ่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ จ้องมองเห็ดสีชมพูอมม่วงที่ดูไม่เด่นดอกนั้นด้วยสีหน้าหวาดผวา
เสิ่นชิงจู๋กล่าว "สปอร์ของเห็ดชนิดนั้นผสมกับกลิ่นหอมของดอกไม้โดยรอบ ทำให้คนตกอยู่ในภวังค์ได้"
พวกชายฉกรรจ์ทั้งหลาย แต่ละคนมีรอยตบบนใบหน้า ต่างพากันกระจายออกค้นหาทั่วบริเวณ
แล้วก็พบซากของสัตว์หรือคนถูกพืชพุ่มหนามทิ่มแทงร่างคาติดอยู่ใต้พื้นดิน
บนพุ่มหนามนั้นมีดอกไม้สีฟ้าอ่อนขนาดเล็กบานอยู่ ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ จรุงใจ
ทว่าเป็นกลิ่นหอมนี้เองที่ผสมกับสปอร์ของเห็ดเล็ก ๆ ที่แฝงตัวไม่เด่นใต้พุ่มไม้นั้น ก่อเกิดเป็นพิษภัยชักนำสู่ห้วงมายา
พิษร้ายนี้ยังแผ่กระจายผ่านอากาศ เมื่อใดติดกับดักมายาแล้วไม่อาจหลุดพ้น พวกเขาก็จะกลายเป็นปุ๋ยบำรุงเหล่าพุ่มไม้และเห็ดราเช่นเดียวกับซากเหล่านี้
เจียงอวิ๋นซุ่ยไปเก็บสปอร์ของเห็ดชนิดนั้น รวมทั้งเมล็ดของพุ่มไม้ด้วย
ท่านอ้วนพ่อครัวใหญ่เอ่ย "ที่นี่ช่างอันตรายนัก พลาดเพียงนิดเดียวก็ตายอย่างอนาถ ข้าคนหยาบเช่นนี้ หากเข้ามาคงอยู่ไม่รอดแม้แต่วันเดียว สู้ไปรบประจัญบานกับพวกอนารยชนเสียยังจะดีกว่า"
อีกทั้งเกรงว่าตนเองตายแล้วก็ยังไม่รู้สาเหตุ
เงียบเชียบไร้สุ้มเสียง ยากจะป้องกันระวังตัว
ซ่งจิ้นว่า "ท่านอ้วนพ่อครัวใหญ่ รอยตบบนหน้าเจ้าชักเยอะเกินไปหน่อยแล้ว"
ท่านอ้วนพ่อครัวใหญ่ลูบหน้าตนเอง รู้สึกเจ็บอยู่บ้าง
"ไอ้เด็กนั่น มือหนักเสียจริง"
เจียงอวิ๋นซุ่ยทำหน้าซื่อใสวิ่งเข้ามา
"พวกท่านหลับกันหมด ข้าเรียกเท่าไรก็ไม่ตื่น ข้าเลยจำต้องใช้กำลัง"