เจียงอวิ๋นซุ่ยยื่นจอบเล็กให้ แล้วเดินกระชั้นตามหลังเขาด้วยฝีเท้ากระฉับ "เจ้าขุดเป็นหรือ ข้าจะเอาไปขาย อย่าทำเสียล่ะ"
หนานซู "โอหังนัก พูดกับซื่อจื่อเช่นนี้ได้อย่างไร"
ผู้นี้เป็นใคร?
เจียงอวิ๋นซุ่ยก็มองเขา ผู้นี้เป็นใคร?
พูดก็พูดเถิด ยังจะทำนิ้วมือรูปกลีบดอกกล้วยไม้อีก
จี้เยี่ยนอัน "หนานซู ถอยไป"
"ขอรับ"
เห็นซื่อจื่อถลกชายเสื้อ จับจอบเล็กเตรียมขุดเห็ด หนานซูร้อนใจ
"ซื่อจื่อ งานเช่นนี้ให้บ่าวทำเถิดขอรับ"
จี้เยี่ยนอัน "ถอยไป ข้าทำเอง"
เจียงอวิ๋นซุ่ย "เจ้าขุดถัดออกไปหน่อย ใต้ดอกนี้มีเห็ดใหญ่มาก"
"จู้จี้ ขุดเสียหายข้าใช้ให้"
ยามนี้เขาไม่รังเกียจโคลนเปื้อนมือแล้ว
โดยเฉพาะเมื่อขุดเห็ดรสดีดอกใหญ่ขึ้นมาได้ ก็พึงใจยิ่งนัก
"ดอกนี้ข้าเอาไป"
ยามเด็กเขาเคยฟังท่านปู่เล่าว่าเห็ดรสดีแห่งมั่วเป่ยรสชาติดีเพียงใด
เพิ่งมาที่นี่จึงยังไม่เคยลิ้มลอง เมื่อวานซืนก็มี แต่ไม่ได้กิน
เจียงอวิ๋นซุ่ยน้อยใจ "ข้าจะเอาไปแลกเงินนะ"
จี้เยี่ยนอัน "หนานซู"
หนานซูหยิบก้อนเงินเล็กน้ำหนักหนึ่งตำลึงออกจากถุงเงินทันที
"นี่ให้เจ้า"
จี้เยี่ยนอันชำเลืองมอง "เปลี่ยนเป็นทอง"
หนานซูจ้องเจียงอวิ๋นซุ่ยอยู่นานหลายอึดใจ เหตุใดกันเล่า
พร่ำบ่นในใจ แต่หนานซูก็เปลี่ยนเป็นก้อนทองให้
เจียงอวิ๋นซุ่ยรับมาไว้ในมือ "นี่มีค่าเท่าไรหรือ?"