แม่ครัวเฉินจูงมือนางมุ่งหน้าไปยังตลาด
“ตลาดของพวกเราค่อนข้างใหญ่ทีเดียว เพราะพ่อค้าจากแคว้นเหลียงมากมายต่างนำเครื่องเคลือบ ก้อนชา และเกลือมาขนส่งยังมั่วเป่ย”
“พ่อค้าจากทุ่งหญ้าและทะเลทรายจำนวนไม่น้อยชื่นชอบสินค้าเหล่านี้ พวกเขาจึงให้ราคาสูงมาก ฉะนั้นแม้ระยะทางจากที่อื่นมายังมั่วเป่ยจะห่างไกลและเต็มไปด้วยอันตราย แต่ก็ยังมีกองคาราวานมากมายยอมเสี่ยง อย่างไรเสียก็มีคำกล่าวว่า ความร่ำรวยหาได้ท่ามกลางภัยอันตราย”
“เพื่อความปลอดภัยและง่ายต่อการดูแล ท่านแม่ทัพผู้เฒ่าจี้จึงสร้างตลาดขึ้น ใช้เป็นสถานที่ให้พ่อค้าเหล่านั้นซื้อขายสินค้าโดยเฉพาะ”
เจียงอวิ๋นซุ่ยพยักหน้า “เช่นนั้นพวกเราเร่งไปชมกันเถิด”
ไอ้ดำเดินตามข้างกายนางทั้งสอง ท่วงท่าดูเหมือนสบาย ๆ แต่ในความเป็นจริงแล้วระแวดระวังสภาพรอบข้างอย่างยิ่ง
ไม่นานนัก สองคนกับสุนัขหนึ่งตัวก็มาถึงตลาด
ที่นี่ผู้คนจำนวนมากปูเสื่อขายของกันกับพื้น หรือบ้างก็กางเต็นท์
ม้า อูฐ มีอยู่มากมาย ล้วนเป็นของกองคาราวานใช้ขนส่งสินค้า
อีกทั้งยังมีที่ขายม้าโดยเฉพาะ กลิ่นแถวนั้นช่างไม่น่าดมเลยทีเดียว
ก็แน่ล่ะ ม้า ลา และวัวมากมายมาชุมนุมกันเช่นนี้ มูลของพวกมันกองสุมเป็นชั้นบนพื้น อีกทั้งอากาศร้อน กลิ่นย่อมไม่น่าพิศมัยนัก
เจียงอวิ๋นซุ่ยเห็นสัตว์มากมาย นางยังคงสนใจใคร่รู้พวกม้าและวัวเหล่านั้น
แม่ครัวเฉินบอกกับนาง “ม้าเหล่านั้นมีรูปลักษณ์ไม่ค่อยดีนัก ม้าชั้นดีปรากฏในตลาดคราใด ก็ถูกกองทัพตระกูลจี้ซื้อไปในทันใด”