ดังนั้น นี่คือตระกูลเจียงขวางตาผู้ใดเข้าแล้ว
“ทรัพย์สินของตระกูลเจียง บัดนี้อยู่ในมือผู้ใด”
“หลังจากคนตระกูลเจียงประสบเคราะห์ ญาติสกุลเจียงก็ขายมันให้สกุลเจี่ย ส่วนสกุลเจี่ยนั้น แท้คือผู้ที่ถูกเลือกเป็นพ่อค้าหลวงครานี้”
“พวก ‘โจรภูเขา’ ที่สังหารคนตระกูลเจียงเคลื่อนไหวรวดเร็วและล้วนใช้ดาบเดียวปลิดชีพ ในนั้นมีลูกธนูหน้าไม้สั้นดอกหนึ่ง นี่มิใช่สิ่งที่ตระกูลพ่อค้าจะสามารถผลิตขึ้นได้
คนพวกนั้นก็มิใช่สิ่งที่พ่อค้าจะฝึกฝนขึ้นมาได้ และสกุลเจี่ยแต่ก่อนเป็นเพียงพ่อค้าชาธรรมดา มิได้มีจุดโดดเด่นอันใด เพิ่งผงาดขึ้นในสองปีมานี้”
หนานซูยื่นลูกธนูหน้าไม้ดอกหนึ่งส่งไป
จี้เยี่ยนอันรับไว้ในมือดูพักหนึ่ง บนลูกธนูหน้าไม้มิได้มีสัญลักษณ์ใด ๆ
ก็จริง การกระทำเช่นนี้คือการเข่นฆ่าช่วงชิงทรัพย์ นำสิ่งที่มีสัญลักษณ์ไปลอบสังหาร มิใช่เรื่องโง่หรือ
“เทคนิคการสร้างลูกธนูหน้าไม้นี้ มิใช่ช่างฝีมือธรรมดาจะสามารถตีขึ้นมาได้”
ทว่าขณะนี้สืบเรื่องได้เพียงเท่านี้
มากไปกว่านั้น ต้องสืบต่อไป
จี้เยี่ยนอันให้หนานซูลงไปอาบน้ำพักผ่อนก่อน เรื่องอื่นค่อยรายงานภายหลัง
ยามหนานซูจากไปเขาเต็มไปด้วยความงุนงง "หลี่โป๋ เหตุใดซื่อจื่อจึงให้ข้าไปสืบข่าวของเจียงอวิ๋นซุ่ยผู้นี้"
หลี่โป๋ยิ้มเอ่ย "ต่อไปเจ้าก็จะรู้"
หลังจากหนานซูจากไปได้ไม่นาน ไอ้ดำก็กลับมา
มันมิได้เดินเข้าไปในเรือนทันที ทว่ายกอุ้งเท้าเขี่ยประตู