เจียงอวิ๋นซุ่ยดึงขานกพิราบไว้ อ้วนพ่อครัวใหญ่หยิบของข้างในออกมา
เป็นแผ่นกระดาษเล็ก ๆ แผ่นหนึ่ง
อ้วนพ่อครัวใหญ่: "ไม่ดีแล้ว เกรงว่าศัตรูกำลังส่งข่าว!"
สีหน้าเล็ก ๆ ของเจียงอวิ๋นซุ่ยเคร่งขรึมขึ้นมา
"เช่นนั้นพวกเราฆ่านกพิราบตัวนี้เสีย!"
ทำลายศพเพื่อปิดร่องรอย
นางสูดน้ำลายดังฟืด: "เนื้อนกพิราบอร่อยหรือไม่?"
อ้วนพ่อครัวใหญ่หัวเราะ: "ไม่เพียงแต่เอร็ดอร่อย ยังบำรุงร่างกายด้วย"
"บำรุงร่างกายหรือ เช่นนั้นให้จี้เยี่ยนอันแล้วกัน เขาต้องการ"
จี้เยี่ยนอันซึ่งเดินมาถึงพอดีได้ยินคำนี้: …………
สองหัวเบียดกันเปิดแผ่นกระดาษนั้นออก
กระดาษเล็ก ๆ แผ่นหนึ่ง ตัวอักษรด้านบนก็เล็กจิ๋วเช่นกัน
'ภารกิจสำเร็จแล้ว'
เจียงอวิ๋นซุ่ยเกาศีรษะ: "นี่หมายความว่ากระไร?"
อ้วนพ่อครัวใหญ่ส่ายหน้า
จี้เยี่ยนอัน: "ของข้า"
สองคนที่นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้นมอง จี้เยี่ยนอันยืนอยู่ห่างจากพวกนางไปเล็กน้อย ในหน้าหล่อเหลาคมคายไร้อารมณ์ใด ๆ
"ให้ข้า"
อ้วนพ่อครัวใหญ่รีบยื่นแผ่นกระดาษส่งให้
เขาหัวเราะแหย ๆ: "ฮ่า ๆ เดิมเป็นของซื่อจื่อแท้ ๆ ข้าน้อยกำลังครุ่นคิดว่าจะส่งให้ท่านอยู่นั่น?"
จี้เยี่ยนอันทอดสายตาลงจ้องเด็กน้อยคนหนึ่ง
"ฆ่านกพิราบกินเนื้อรึ?"
เจียงอวิ๋นซุ่ยรีบสั่นศีรษะ: "ไม่ใช่ไม่ใช่ ข้าไม่ได้พูด!"
นางจะรู้ได้อย่างไรว่านกพิราบตัวนี้เป็นของจี้เยี่ยนอัน
สุดท้าย ทั้งกรงและนกพิราบ ถูกจี้เยี่ยนอันนำไปทั้งหมด
เจียงอวิ๋นซุ่ยถอนหายใจ: "ยังต้องเลี้ยงไก่สักตัว"
"เจียงอวิ๋นซุ่ย"