ของที่เคยให้ท่านลุงช่วยสานไว้นั่นเอง
สุนัขน้อยและกระต่ายน้อยจากฟางสานให้จั่วจั่วและโย่วโย่วไปแล้ว ตอนนี้ยังวางอยู่ในรังของพวกมัน
เห็ดน้อยเป็นของตัวเอง
สุนัขจิ้งจอกนั้นตั้งใจให้จี้เยี่ยนอัน แต่วันนั้นนางกลับมาแล้วก็มัวจัดการต้นกล้าและเมล็ดพันธุ์ต่าง ๆ ที่ซื้อมาเลยลืมเสีย
ฮี่ฮี่ จี้เยี่ยนอันเหมือนสุนัขจิ้งจอกตัวโตเลย
เจียงอวิ๋นซุ่ยหยิบของเล่นสานฟางสองชิ้นออกมาวางไว้บนเตียงก่อน
“แม่นมโจว จะร้อยเชือกแขวนให้ของเล่นสองตัวนี้ได้หรือไม่”
แม่นมโจวรับไปพลิกดู “ได้สิ”
“ตัวนี้ขอเชือกสีชมพู ตัวนั้นขอเชือกสีน้ำเงิน”
แล้วนางก็ซ่อนหีบใส่เงินเก็บส่วนตัวไว้ใต้แท่นนอน เจียงอวิ๋นซุ่ยลูบมือพลางนั่งเรียบร้อยอยู่ข้าง ๆ ดูแม่นมโจวลงมือ
พอเชือกแขวนสานฟางเสร็จ นางก็คว้าวิ่งออกไปตามหาจี้เยี่ยนอัน
“จี้เยี่ยนอัน นี่ให้เจ้า”
ด้วยเหตุที่จี้เยี่ยนอันสุขภาพไม่สู้ดีนัก จึงทำงานอยู่แต่ในเรือนเป็นหลัก
ฟ่านเหอ ซ่งจิ้น พวกนั้นส่วนใหญ่ต่างออกไปวิ่งวุ่นอยู่ข้างนอก แล้วรวบรวมเรื่องทั้งหลายมาให้เขาตัดสิน
เพียงแต่บางครั้งเขาก็ออกไปเหมือนกัน มีบางเรื่องที่จำต้องรู้เห็นด้วยตัวเอง
ถึงกระนั้น กิจธุระแต่ละวันก็ยังมากมาย อีกทั้งผู้คนยังขาดแคลนหนัก
ยามนี้ จี้เยี่ยนอันเริ่มหันไปสนใจพวกที่ถูกเนรเทศ
กฎหมายล้วนเป็นสิ่งที่ผู้อยู่เบื้องบนตราขึ้นเพื่อควบคุมผู้อยู่เบื้องล่าง
จะตัดสินอย่างไร ตัดสินใคร ก็เป็นเพียงคำของผู้อยู่เบื้องบนเท่านั้น