เจียงอวิ๋นซุ่ยก็รอคอยอย่างว่าง่าย
อ้วนพ่อครัวใหญ่ลงมือคล่องแคล่วยิ่ง หั่นผัก ตอกไข่ คนส่วนผสมรวดเดียวจบ
แม้เป็นครั้งแรกที่ทำ แต่ควบคุมไฟได้พอดิบพอดี
ไม่นาน ไข่ผัดมะเขือเทศจานหนึ่งก็สำเร็จ
สีแดงของมะเขือเทศกับสีเหลืองทองของไข่คลุกเคล้าประสานกัน ไม่ต้องกล่าวถึงสิ่งใด สีสันงดงามน่ามองยิ่ง
รสชาติเมื่อลิ้มลองกลับดียิ่งกว่า
อ้วนพ่อครัวใหญ่ชิมคำหนึ่ง ดวงตาเปล่งประกายวาบ
“คาดไม่ถึงเลย ผลไม้สีแดงลูกน้อยนี้ผสมกับไข่แล้วรสชาติดีถึงเพียงนี้”
เจียงอวิ๋นซุ่ยพยักหน้าด้วยความภาคภูมิ “เห็นหรือไม่ ข้าบอกแล้วว่าอร่อย”
นางอดใจไม่ไหวกินคำหนึ่ง แล้วกล่าวว่า “ฤดูหนาวยังทำหม้อไฟมะเขือเทศได้อีกนะ”
ยามนี้กินหม้อไฟร้อนเกินไป
“เจ้าสองคน แอบมากินอะไรกันอีกแล้ว”
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง สะดุ้งทั้งสองคนจนสะดุ้งโหยง
หันไปมอง ประจันหน้ากับใบหน้าโตของหนานซูที่ยื่นเข้ามาใกล้
หนานซูทำเสียงฮึ “เห็นหรือไม่ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเด็กน้อยนี่แอบกินคนเดียว!”
“โอ๊ะ ของสิ่งนี้เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก”
หนานซูกอดอก เดินวนรอบพวกเขาสองรอบ
“ซื่อจื่อยังไม่ทันได้ลิ้มรส พวกเจ้าสองคนกลับชิงกินก่อนเสียแล้ว?”
เจียงอวิ๋นซุ่ยและอ้วนพ่อครัวใหญ่ “พวกเราก็แค่ชิมดูให้ซื่อจื่อก่อนว่าอร่อยหรือไม่”
หนานซูกลอกตาใส่พวกเขา
สองคนนี้ก็ดีแท้ คราใดมีของดีเป็นต้องได้กินก่อนเป็นคนแรกเสมอ