เจียงอวิ๋นซุ่ยถูกอุ้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน
หนานซูดีใจจนยกคนขึ้นสูง แต่เขาประเมินกำลังตนเองสูงเกินไป และยังประเมิน ‘ความแข็งแกร่ง’ ของเจียงอวิ๋นซุ่ยต่ำเกินไป
ครั้งนี้แทบทำให้เอวเก่าของเขาเคล็ด
“โอ๊ย เสี่ยวอวิ๋นซุ่ย เหตุใดน้ำหนักเจ้าจึงเพิ่มไม่ลดเลย”
เห็ดน้อยโกรธจนตาเขม็ง “ท่านไม่มีกำลังเองเถิด”
หนานซูไม่ยอมรับ “ไม่พูดกับเจ้าแล้ว ข้าไปหาถั่งเช่าดีกว่า”
ทว่าถั่งเช่าหาได้ง่ายดายเช่นนั้น
การจะหาเจ้าถั่งเช่าเล็กน้อยจากกองหญ้านับว่าแสนยาก
ครู่ต่อมา หนานซูขยี้ตา
“ช่างหายากยิ่ง ดวงตาข้านี่พร่ามัวไปหมดแล้ว ยังไม่พบสักอันเลย”
อ้วนพ่อครัวใหญ่เห็นด้วยอย่างยิ่ง
“ใช่แล้ว นานเพียงนี้ ข้าพบเพียงห้าชิ้นเท่านั้น”
คนอื่นก็ไม่ดีไปกว่ากัน
“ข้าพอเข้าใจแล้ว เหตุใดสิ่งนี้จึงมีราคาแพงนัก”
ถั่งเช่าขึ้นเฉพาะที่สูง ซึ่งมีเพียงชนร่อนเร่แห่งทุ่งหญ้าเท่านั้นที่จะหาพบได้บ้าง
แถมยังยากเย็นปานนี้
ยุคนี้การเดินทางไม่สะดวก ในทุ่งหญ้ายังมีโจรเร่ร่อน ช่างอันตรายยิ่งนัก
การจะนำสิ่งนี้ไปยังจงหยวนนับว่ายากแท้
“เหตุใดอวิ๋นซุ่ยน้อยจึงหาได้มากมายเช่นนั้น?”
หนานซูพึมพำ แล้วมองไปทางเจียงอวิ๋นซุ่ย
เห็นเด็กน้อยคนนั้นกำลังขุดอย่างขะมักเขม้นอีกครา
เขารีบวิ่งไป “คุณหนูน้อยอย่าขุดเลย ให้ข้า ให้ข้าเอง”