“ว่าไปแล้ว แพะที่ขึ้นหน้าผาได้นี่ก็ไม่เหมือนใครจริง ๆ รสชาติใช้ได้”
เจียงอวิ๋นซุ่ยพยักหน้าหงึก ๆ
ซุปผักป่ากับไข่ไก่ป่าก็อร่อย
ผักป่าถูกจัดการจนแทบไม่เหลือรสขม
วันนี้จี้เยี่ยนอันเองก็กินไปไม่น้อย
กินอิ่มดื่มพอแล้ว ทุกคนก็ช่วยกันเก็บของเรียบร้อย พลันได้ยินเสียงเหยี่ยวร้อง
เงยหน้าขึ้นมอง เห็นจุดดำสองจุดบินมุ่งหน้าไปไกล
เจียงอวิ๋นซุ่ยเอามือแตะหน้าอก
“เป็นอะไร?”
จี้เยี่ยนอันถาม
เจียงอวิ๋นซุ่ยดวงตากลมโตสีดำขลับจ้องมองเขา “รู้สึกผิดชอบชั่วดีเจ็บนิดหน่อย”
จี้เยี่ยนอัน: …………
อ้วนพ่อครัวใหญ่ตบบ่าเล็ก ๆ ของนางพลางหัวเราะ
“เจ็บอะไรกัน ไข่นี่ถึงเจ้าไม่เอาไป อีกไม่นานมันก็จะตายในไข่ พวกมันก็ทิ้งอยู่ดี ตอนนั้นอินทรีทองก็ไม่ใช่จะไม่เศร้า เจ้าเอากลับไป อย่างน้อยก็ยังมีหวังว่าจะมีชีวิต”
เจ้าเห็ดน้อยที่เมื่อครู่ยังรู้สึกผิดชอบชั่วดีเจ็บนิดหน่อย พอได้รับปลอบโยนเช่นนี้ก็หายเจ็บ
“พวกเรารีบไปกันเถอะ หุบเขาใหญ่นี่ จะไปทางไหนดี?”
จี้เยี่ยนอัน: “ออกไปให้พ้นก่อนค่อยว่ากัน”
ไปก็ไปได้ แต่เดินไปเช่นนี้ มีคนถ่วงอยู่สองคน
เจียงอวิ๋นซุ่ยเอามือเท้าสะเอว ใบหน้าได้ใจมองจี้เยี่ยนอันกับหนานซู
“ฮ่า ๆ ข้าเดินเร็วกว่าพวกเจ้า”
พูดจบยังวิ่งวนรอบพวกเขา ท่าทางยียวน
ว่าไปแล้ว ก่อนหน้านี้เจียงอวิ๋นซุ่ยถูกบังคับให้วิ่งในลานบ้าน แล้วตอนออกไปข้างนอกนางก็ชอบวิ่งไปมาเอง เหนื่อยก็ลบความเหนื่อยล้าให้ตัวเอง