“หมดแล้ว เจ้าพวกนี้ไปให้พ้น”
รู้สึกราวกับร่างถูกขุดคุ้ยจนว่างเปล่า
เจียงอวิ๋นซุ่ยนอนแผ่อยู่บนพื้น นัยน์ตาคู่หนึ่งทอดมองท้องฟ้าอย่างเลื่อนลอย
จามรีมากมายเพียงนี้!
แต่ละตัวล้วนใหญ่โต!
โอ้ มีตัวเล็กอยู่สามตัว คงเพิ่งเกิดได้ไม่นาน
แต่ก็ยังใหญ่กว่าเจียงอวิ๋นซุ่ยมากนัก
ขนของมันนุ่มฟู ตากลมโต ขนตายาวกว่าของนางเสียอีก
เจียงอวิ๋นซุ่ยเอื้อมมือไปวางบนตัวจามรีน้อยตัวหนึ่งที่รายล้อมนางอยู่ ตัวนี้สีขาวด้วย
ตัวนี้งามที่สุด
จามรีฝูงนี้มีแต่สีขาวกับสีดำ สีดำนั้นส่วนมาก ขนาดโตเต็มวัยสีขาวมีเพียงสามตัว ตัวเล็กมีตัวเดียว
นางยื่นมือไปเกาคางของจามรีน้อย มันดูจะชอบใจไม่น้อย ช่างคล้ายแมว
“ข้าต้องกลับแล้ว”
นางหาวหวอดหนึ่งพลางลุกขึ้นยืน จ้องมองฝูงจามรี
เจ้าสัตว์ชนิดนี้ หากเกิดคลั่งหรืออารมณ์ร้าย จะมีอันตรายอย่างยิ่ง เพราะถูกมันชนเพียงครั้ง แรงนั้นหาใช่ม้าเทียบเคียงได้
คนอาจกระเด็นลอยไปหลายจั้ง
แต่เมื่ออารมณ์สงบก็ดูเชื่องและซื่อเหลือเกิน
“ข้าจะกลับแล้วนะ”
นางตบปัดบั้นท้าย แต่เหนื่อยเสียจริง
เมื่อครู่ที่ตื่นตระหนก นางผลาญน้ำค้างทิพย์ที่เก็บไว้ในร่างจนสิ้น เรี่ยวแรงจึงอ่อนล้า
พอยืนขึ้นเดินได้สองก้าว ขาก็อ่อนปวกเปียกราวกับเส้นบะหมี่อ่อนยวบ ดิ่งพับลงกับพื้น
“เหนื่อยแทบขาดใจ”
นางพลิกตัวนอนราบบนผืนหญ้า จ้องไปยังฝูงจามรี
บัดนี้เจ้าพวกนี้ดูอารมณ์ดี
อย่างน้อยก็ไม่เหมือนเจ้ากวางตัวนั้นที่ไม่รู้เป็นบ้าอะไร วิ่งไล่ชนนางโดยไร้เหตุผล
โอ้ กวางตัวนั้นตายแล้ว