ท่านหม่าผู้เฒ่านั้นเลี้ยงม้าเก่งกาจยิ่ง
เพียงมองปราดเดียวก็รู้ถึงปัญหาในกายม้ามากมาย แล้วหาทางแก้ไขให้
ม้าป่าเหล่านี้ หลังถูกเจียงอวิ๋นซุ่ยปลอบประโลมและท่านหม่าผู้เฒ่าจัดการดูแล ในที่สุดอารมณ์ก็ค่อย ๆ อ่อนลง
โดยเฉพาะพวกที่ได้รับการตกแต่งกีบเท้า ก้มมองกีบของตนที่ถูกดูแลอย่างดีด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่หยุด
เวลาไม่น้อยแล้ว ท่านหม่าผู้เฒ่าจัดการม้าติดต่อกันหลายตัวก็เมื่อยเอวปวดหลัง
“อายุมากแล้ว หากเป็นสมัยยังหนุ่ม ยังทำงานต่อไปได้อีกนะ”
“แต่ว่าวันนี้ก็ราบรื่นดี”
สายตาของเขามองไปทางเจียงอวิ๋นซุ่ย
บนใบหน้าฉายรอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นมาทันที
“หนูน้อย สนใจมาเลี้ยงม้ากับข้าไหม เจ้าดูม้าพวกนี้สิ มันชอบเจ้ามาก เจ้าก็ชอบพวกมันมากเหมือนกันใช่หรือไม่”
อ้วนพ่อครัวใหญ่ขวางไว้ตรงหน้าเจียงอวิ๋นซุ่ย “ข้าว่า ท่านหม่าผู้เฒ่า นางยังเล็กเพียงนี้ ท่านก็มาหลอกให้นางอยู่ที่นี่คลุกคลีกับม้าทั้งวันทั้งคืน มันสมควรหรือ”
“ไม่สมควรตรงไหนกัน การคลุกคลีกับม้าดีนัก เรียบง่าย เจ้าดีกับมัน มันก็ดีกับเจ้า แถมม้ายังงามสง่าน่ามองนัก”
“นั่นมันท่าน อวิ๋นซุ่ยของข้าไม่อยู่กับม้าตลอดวันหรอก นางยังมีเรื่องอื่นต้องทำอีก”
เจียงอวิ๋นซุ่ยก็เอ่ยว่า “ท่านปู่หม่าขา ข้าจะมาเยี่ยมท่านและพวกมันนะ”
อืม จะอยู่ที่นี่เลี้ยงม้าคงไม่เอา
นางยังอยากออกไปเที่ยวเล่นอีก อยากไปหาจี้เยี่ยนอันด้วย