"จากที่นี่ไปชิวซา ต่อให้ไม่กินไม่นอนเร่งเดินทางก็ยังต้องใช้เวลาเกือบครึ่งเดือน"
เขาเลิกคิ้วถามเจียงอวิ๋นซุ่ย "เจ้าคิดว่าเห็ดพวกนี้ของเจ้าจะรักษาความสดได้นานขนาดนั้นหรือ"
เจียงอวิ๋นซุ่ยก็เหี่ยวเฉาลงทันใด นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้
"เช่นนั้นข้าเรียกอ้วนพ่อครัวใหญ่ไปทำเป็นซอสเห็ดเถอะ"
เรื่องนี้เสิ่นชิงจู๋ไม่คัดค้าน ก็ปล่อยให้เด็กน้อยวุ่นวายไปเถิด พรุ่งนี้เช้าก็จะจากแล้ว
เร่งเดินทางมานาน เสิ่นชิงจู๋ก็ต้องพักผ่อนให้เต็มที่เช่นกัน
เจียงอวิ๋นซุ่ยไปยุ่งกับเรื่องของตนเอง
นำเห็ดที่ขุดได้จากลานบ้านห่อรวมส่งไปให้อ้วนพ่อครัวใหญ่
แล้วก็ลากไม้ไผ่ลำหนึ่งมาด้วยท่าทางดุดันเพื่อไปกระทุ้งทับทิม
บัดนี้ยังไม่ถึงฤดูที่ทับทิมสุก
ทว่าเจียงอวิ๋นซุ่ยแอบรดน้ำค้างทิพย์ให้ต้นทับทิมนี้มากเป็นพิเศษ
ตอนนี้บนต้นมีทับทิมลูกใหญ่สุกงอมอยู่ยี่สิบกว่าลูก แต่ละลูกใหญ่กว่าทับทิมธรรมดาอยู่รอบหนึ่ง
นางพยายามยกไม้ไผ่ขึ้น
ทับทิมมิได้หล่น เพราะไม้ไผ่ยาวเกินไป ทั้งยังประเมินเรี่ยวแรงของตนสูงไป ไม้ไผ่ที่ตั้งตรงขึ้นนั้นหนักเอาการ ยกได้โยกเยกบังคับไม่อยู่เลย
ฉะนั้น เจียงอวิ๋นซุ่ยก็จัดการทำให้ตนเองล้มคว่ำลงเสียสำเร็จ
เห็ดน้อยไม่ยอมจำนน ลุกขึ้นจากพื้น
ไม่เอาไม้ไผ่แล้ว ถกแขนเสื้อขึ้นก็เริ่มปีนต้นไม้อย่างขะมักเขม้น
องครักษ์ที่อยู่ไม่ไกล: …………
องครักษ์เจี่ย: "พวกเราควรเข้าไปช่วยหรือไม่"
องครักษ์อี่: "ไปคอยดูอยู่ใกล้ ๆ เถิด อย่าให้ตกลงมาได้"