ถึงเวลาอาหาร เจียงอวิ๋นซุ่ยก็วิ่งไปหาเพื่อนบ้าน อ้วนพ่อครัวใหญ่ เพื่อขอของกินอีกแล้ว
แล้วก็พาเขาไปตัดหญ้าในลาน นางยังตัวเล็กเกินไป ไม่สามารถทำงานตัดหญ้าได้เลย
อ้วนพ่อครัวใหญ่เห็นวัชพืชอ่อนสดพวกนั้น ก็ไม่ถามอะไรมาก พับแขนเสื้อขึ้นแล้วลงมือเลย
แถมยังมีเห็ดอวบอ้วนในลาน มองแล้วเขาชอบใจยิ่งนัก
เห็ดนี่อร่อยจริง ๆ
“ขุดเห็ดไปด้วยเลยไหม?”
เจียงอวิ๋นซุ่ยกำลังใช้จอบเล็กขุดเห็ดอยู่อย่างขะมักเขม้น ได้ยินดังนั้นก็ตอบกลับเสียงใส
“ต้องขุดสิ!”
พอตัดวัชพืชเสร็จ ขุดเห็ดแล้ว อ้วนพ่อครัวใหญ่ก็พาเจียงอวิ๋นซุ่ยไปค่ายทหารด้วยกัน
นางจะไปดูว่าม้าพวกนั้นเป็นอย่างไรบ้าง
ม้าป่ากลุ่มนั้นถูกขังแยกไว้ในคอกม้าแห่งหนึ่ง
วัชพืชพวกนั้นเอาไว้เลี้ยงม้า
อ้วนพ่อครัวใหญ่กลัวว่าม้าไม่พอกัน ก็เลยเอาไปที่กองเสบียง ให้ทุกคนช่วยกันสับหญ้า ผสมกับกากถั่ว รำข้าวสาลี และไข่ไก่ เปลือกไข่ก็ทุบป่นผสมลงไปด้วย
“อย่าลืมใส่เกลือ”
อ้วนพ่อครัวใหญ่ตะโกนขึ้น
“เข้าใจแล้ว!”
สัตว์กินพืชก็ต้องการเกลือเสริมเช่นกัน วิธีที่ดีที่สุดคือผสมเกลือลงในหญ้า
ของพวกนี้ผสมเข้าด้วยกัน ทำให้อาหารม้าเยอะขึ้นมาทันที
“พอแล้ว มากขนาดนี้ก็พอกินให้ม้าป่าพวกนั้นแล้ว ไปกันเถอะ”
เจียงอวิ๋นซุ่ยถามด้วยความสงสัย “ม้าตัวอื่นก็กินแบบนี้หรือไม่?”
อ้วนพ่อครัวใหญ่พยักหน้า “ใช่แล้ว นี่เป็นอาหารสูตรที่ม้าพวกนั้นชอบที่สุด”
อาหารนี่ล้วนเป็นของดีมีคุณภาพ
พวกเขาหิ้วถังอาหารม้าหลายถังไปยังคอกม้า