ทุกคนจ้องมองไปยังความมืดอย่างตึงเครียด
เกรงว่างูพิษตัวนั้นจะเลื้อยพรวดออกมากัดใครเข้า
ฮืด ฮืด ฮืด……
ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งห้อง นอกจากเสียงตะโกนสังหารจากด้านนอก ก็หลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจของทุกคน
พลัน เจียงอวิ๋นซุ่ยก็มองไปยังตำแหน่งหนึ่งด้านหลังของจี้เยี่ยนอัน
“จี้เยี่ยนอัน ข้างหลัง!”
จี้เยี่ยนอันเกือบจะตวัดกริชในมือฟันงูพิษที่เลื้อยปรี่เข้ามาในทันทีที่นางส่งเสียงร้อง
วืด……
หัวงูตกกระแทกพื้น เลือดสีแดงฉานกระเซ็นใส่ใบหน้าที่ริมฝีปากเม้มแน่นของเขา
มันเปื้อนดวงตาด้วย เขาหลับตาลงโดยสัญชาตญาณ
และในชั่วพริบตาที่หลับตาลง ร่างเขาก็ถูกแรงผลักไม่หนักหนานักผลักออกไป
เดิมทีเขากำลังตื่นตัวระแวดระวังอย่างยิ่ง กริชในมือจึงฟันตอบโต้ไปตามสัญชาตญาณ
“เจ็บ”
เสียงตุ้นเคยดังขึ้น จี้เยี่ยนอันลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว
เจียงอวิ๋นซุ่ยเอามือป้องหลังมือที่ถูกกรีดเป็นแผล น้ำตาไหลรินไม่หยุด
จี้เยี่ยนอันถูกผลักออกไป ตำแหน่งที่เขาเคยยืนอยู่ก่อนหน้า มีหัวงูอ้าปากอันดุร้ายตกลงบนพื้น
สัตว์เลื้อยคลานเช่นงู ต่อให้หัวกับตัวแยกจากกัน มันก็ยังดิ้นได้ในช่วงสั้น ๆ ราวกับยังมีชีวิต
หากเมื่อครู่จี้เยี่ยนอันไม่ถูกผลักออกไป เขาคงถูกหัวงูตัวนั้นกัดเข้าแล้ว
เขาเพียงนิ่งงันไปชั่วครู่ ก็รีบสาวเท้าไปข้างกายเจียงอวิ๋นซุ่ย จับมือนางข้างที่บาดเจ็บ สายตาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดโทษตนเอง
“ขออภัย”
จี้เยี่ยนอันเอ่ยขอโทษ พลางเรียกหนานซู