เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ข่าวที่เสิ่นชิงจู๋ถูกงูพิษกัดสิ้นใจก็แพร่สะพัดออกไป
นอกจากเสิ่นชิงจู๋แล้ว เมื่อคืนในการลอบสังหารตระกูลจี้ก็มีผู้เสียชีวิตอีกหลายคน
จี้ซื่อจื่อพิษกำเริบ กระอักเลือดสลบไสล
แต่ทว่า บัดนี้ จี้เยี่ยนอันที่เล่าลือกันว่ากระอักเลือดหมดสติ กำลังนอนอยู่บนเตียง ข้างกายยังมีเจียงอวิ๋นซุ่ยนอนฟุบอยู่ด้วย
การหมดสตินั้นมิใช่เรื่องเท็จ เมื่อคืนหลังจากหารือแผนแสร้งตายกับเสิ่นชิงจู๋แล้วก็ตาพร่ามืดดับวูบไป
เพียงแต่ต่อให้หมดสติก็ยังเห็นชัดว่ามิได้สงบ
ผ่านไปเพียงสองชั่วยามก็ฟื้นตื่น
พอตื่นมาก็ล้มป่วย สีหน้ายิ่งดูแย่ลง
ทว่าสิ่งแรกที่เขาทำคือให้คนไปดูว่าเจียงอวิ๋นซุ่ยตื่นแล้วหรือไม่
คำตอบคือยัง
หากไม่มีใครเรียกนาง นางสามารถนอนได้จนตะวันสูงสามไม้
เกียจคร้านบนเตียงราวสิบนาที เจียงอวิ๋นซุ่ยตาปรือปรอยถูกจี้ซื่อหิ้วคอเหมือนลูกไก่มาที่ห้องข้าง ๆ
จากนั้นในชั่วพริบตาก็เห็นจี้เยี่ยนอันที่ราวกับไม่รอดแล้ว พร้อมด้วยผู้คนสีหน้าถมึงทึงในห้อง
"ฮือ ๆ ๆ......"
เสียงร้องไห้ของนางสร้างความงุนงงให้ทุกคน
แม้แต่จี้เยี่ยนอันยังงงเล็กน้อย กระแอมไอไม่กี่ครั้ง
เขาชำเลืองมองมือซ้ายที่พันผ้าพันแผลของเจียงอวิ๋นซุ่ย คิดในใจว่าเป็นเพราะเจ็บมือหรือไร
แววตาวูบไหวด้วยความรู้สึกผิด
"มานี่"
เจียงอวิ๋นซุ่ยวิ่งตุปัดตุเป๋ไป พุ่งตัวลงบนเตียงเขา
"ฮือ ๆ ๆ......เจ้าอย่าตายนะ หากเจ้าตาย ข้า......ข้าจะทำอย่างไรเล่า"