เดิมทีเจียงอวิ๋นซุ่ยอยากกลับมาดูห้องที่แม่นมโจวจัดเตรียมไว้ให้ตนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
แต่จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าจี้เยี่ยนอันยังไม่ได้มอบเมล็ดแตงเงินให้นางเลย
จึงเปลี่ยนทาง หอบห่อเล็กของตนไปหาจี้เยี่ยนอัน
หนานโม่ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูก็มิได้ขวางนาง
“ซื่อจื่อ เมล็ดแตงเงินของข้าล่ะ”
เห็ดน้อยไม่รู้จักคำว่าอ้อมค้อม ย่ำเท้าสั้นๆ วิ่งไปข้างกายเขาอย่างเบิกบาน
ยามนี้จี้เยี่ยนอันนอนอยู่บนเก้าอี้โยก บนร่างคลุมด้วยเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำตัวหนึ่ง
กลางคืนที่นี่ยังคงหนาวเย็นอยู่บ้าง โดยเฉพาะกับผู้ที่ถูกพิษและกลัวหนาวอย่างเขา
ในมือถือหนังสือเล่มหนึ่งพลิกอ่านเนิบๆ ด้านหลังหนานซูกำลังเช็ดผมยาวสีนิลดำให้เขาอย่างพิถีพิถัน
เขาไม่แม้แต่จะลุกขึ้น เพียงกระดิกนิ้วบอกหนานซูว่า “เอาเมล็ดแตงเงินให้นางสองเม็ด”
หนานซูไปหยิบถุงเงิน รินเมล็ดแตงเงินงดงามสองเม็ดออกมาส่งให้เจียงอวิ๋นซุ่ย
“นี่ อันเล็กๆ นี้ รับไปรักษาให้ดีเถิด”
เมล็ดแตงเงินนี้ขนาดพอๆ กับเมล็ดแตงจริงๆ สีเงินระยิบ ตัวอ้วนกลมน่ารักน่าชัง
แต่อย่ามองว่ามันเล็ก มันเป็นของตันทั้งแท่ง
หนึ่งเม็ดก็หนักราวครึ่งตำลึง
“เช่นนั้นข้ากลับก่อนนะ ลาก่อน~”
อันที่จริงพักที่นี่ก็มีข้อดีอย่างหนึ่ง พรุ่งนี้จะได้ตื่นสายขึ้นหน่อย
เจียงอวิ๋นซุ่ยเก็บเมล็ดแตงเงินสองเม็ดใส่ถุงหูรูดเล็กที่ป้าสะใภ้เฉินทำให้อย่างประณีต แล้วตามแม่นมโจวไปยังห้องของตน