ขยายช่องทางเข้าออกให้กว้างขึ้นอีกนิด อวิ๋นซุ่ยจึงถูกงัดออกมาได้เสียที
แต่พอออกมาก็ถูกลงโทษให้ยืนหันหน้าเข้ากำแพงร่วมกับจั่วจั่วกับโย่วโย่ว
ลูกเจี๊ยบสองตัวกลับพากันตีนเล็ก ๆ วิ่งวนไปมาทั่วลานบ้านอย่างคึกคัก
ตอนฟ่านเหอมาถึง เห็นอวิ๋นซุ่ยถูกทำโทษก็ไม่รู้สึกแปลกใจอีกแล้ว
“ครานี้เพราะเหตุใดจึงถูกทำโทษอีกล่ะ”
เขาถามด้วยความสงสัยใคร่รู้
อวิ๋นซุ่ยชี้ไปทางจั่วจั่ว “มันกัดฉีกเสื้อของจี้เยี่ยนอันจนขาด”
ฟ่านเหอพยักหน้า “เช่นนั้นที่ซื่อจื่อเพียงให้ยืนทำโทษ ก็นับว่าเบาโทษแล้ว”
เจียงอวิ๋นซุ่ย …………
หน้าบึ้งตึง
เมื่อพ้นโทษแล้ว นางก็นึกถึงของกินที่ให้อ้วนพ่อครัวใหญ่ทำให้ จึงวิ่งตรงไปยังโรงครัวทันที
วันที่อวิ๋นซุ่ยอยู่ด้วย ดูจะเต็มไปด้วยความครึกครื้นและชีวิตชีวาทุกวัน
เช่นตอนค่ำ ขณะที่นางจัดเก็บข้าวของหีบห่อน้อยใหญ่ทั้งหลาย
จี้เยี่ยนอันไร้ซึ่งสีหน้าอารมณ์ “เจ้าขนของอะไรมาบ้าง พวกเราไปทำภารกิจ มิใช่ไปเที่ยว!”
ของมากมายปานนี้ ใส่เต็มรถม้าคันหนึ่งก็ได้
อวิ๋นซุ่ยมองของเหล่านั้น “ก็มิได้มากมายอะไรนี่เพคะ”
“ข้ายังมิได้เด็ดท้อและทับทิมมาเลย”
เสียงกล่าวของนางค่อยเล็กลงทุกที เพราะสีหน้าจี้เยี่ยนอันดูดำทะมึนขึ้นทุกขณะ
“เอาเสื้อผ้ามามากมายเพียงนี้ทำไม”
เพียงเสื้อผ้าก็สิบกว่าชุด ส่วนใหญ่เป็นสีชมพู ต่างกันเพียงรูปทรง
แม่นมโจว “ก็เพราะ อวิ๋นซุ่ยค่อนข้างเปลืองเสื้อผ้า”