ตอนที่เจียงอวิ๋นซุ่ยเดินลงไปชั้นล่าง ก็พบว่าป้าสะใภ้เฉินกับไอ้ดำจากไปแล้ว
นางทำปากยื่นแล้วรีบวิ่งออกจากโรงเตี๊ยม
ขณะนั้นแม่ครัวเฉินกำลังเดินไปตามถนนอย่างเชื่องช้า
“หืม… ข้ารู้สึกเหมือนลืมอะไรไปสักอย่าง”
“โฮ่ง โฮ่ง!”
ไอ้ดำทำท่าพยักหน้าอย่างเอาจริงเอาจัง
แม่ครัวเฉินหันไปมองสุนัข สุนัขก็มองนาง
“ท่านน้า ไอ้ดำ!”
เห็ดน้อยวิ่งกระหืดกระหอบมา
แม่ครัวเฉินตบหน้าผาก “ข้านึกแล้วว่าลืมอะไรไป ซุ่ยซุ่ยเจ้าไปไหนมา”
นางรู้สึกผิดอยู่บ้าง เพราะตลอดทางที่ผ่านมาไม่ได้นึกถึงเจียงอวิ๋นซุ่ยเลย
ไอ้ดำก็วิ่งวนรอบเจียงอวิ๋นซุ่ย กระดิกหางพลางเห่าอย่างดีใจ
เจียงอวิ๋นซุ่ยยื่นปากสูง
“ข้าแค่ไปประเดี๋ยวเดียวเอง”
“ท่านน้ารีบนับเสร็จเร็วนัก”
เสียงอ่อนของเด็กน้อยช่างเจือแววน้อยใจนัก
แม่ครัวเฉินหัวเราะแห้งๆ สองครั้ง
“มาเถิด ท่านน้าจะพาเจ้าไปซื้อผ้าตัดเสื้อ”
“เจ้าค่ะ”
น้ำเสียงเจียงอวิ๋นซุ่ยกลับมาร่าเริงสดใส กระโดดโลดเต้นราวกับกระต่ายน้อยตามนางไป
พวกนางไม่ได้ไปร้านผ้า แม่ครัวเฉินตั้งใจจะดูว่าในตลาดมีผ้าคุณภาพดีบ้างหรือไม่
เพิ่งมีพ่อค้ามาจากทางใต้มาถึงชุดหนึ่ง ซุ่ยซุ่ยผิวกายบางเบา ต้องซื้อผ้าดีๆ ให้นาง
“นี่เงิน 20 เหรียญทองแดงเอาไว้ใช้ส่วนตัว เจ้าดูเอาเองว่ามีอะไรจะซื้อบ้าง”
เจียงอวิ๋นซุ่ยยื่นสองมือน้อยออกมารับเหรียญทองแดง 20 เหรียญนั้นด้วยท่าทางประสานกัน ดวงตายิ้มโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว ดีใจสุดจะบรรยาย