หลังจากจี้เยี่ยนอันแช่น้ำยาออกมา ใบหน้าก็บึ้งตึง
หนานซูรีบอุ้มเจียงอวิ๋นซุ่ยมาปลอบโยนเขา
“ซื่อจื่อ หากท่านไม่สบอารมณ์ก็บีบหน้าเสี่ยวอวิ๋นซุ่ยสักหน่อย ต้องรู้สึกดีขึ้นแน่”
เจียงอวิ๋นซุ่ย: ???
หา? นางมีไว้ใช้งานเช่นนี้หรือ?
“เหตุใดจึงไม่พอใจเล่า?”
เห็ดน้อยเอียงศีรษะเล็กน้อย แววตาคล้ายงุนงงเอ่ยถาม
หนานซู: “เฮ้อ ก็เพราะโอสถนั่นแหละ มันได้ผลก็จริง แต่ทุกครั้งก่อนแช่ก็เอา ‘วัตถุดิบ’ พวกนั้นมาให้ซื่อจื่อดู ซื่อจื่อของเราแต่เดิมรักสะอาดและค่อนข้างเกลียดสิ่งสกปรก ของพวกนั้น คนปกติยังไม่อยากแช่เลย”
ไม่ต้องเอ่ยถึงซื่อจื่อ
เจ้าคิดว่าต้มยาแล้วก็ต้มยาไปเถิด แต่กลับชอบเอาสิ่งพวกนั้นไปให้ซื่อจื่อดูถึงหน้าแล้วอธิบายชัดเจนแจ่มแจ้ง ซากแมลงที่ตายไม่ยอมหลับตาพวกนั้นใครเห็นก็ใจสั่นกลัว
เสิ่นชิงจู๋ลูบจมูก นี่เป็นรสนิยมประหลาดของอาจารย์เขาแน่แท้
เขารีบเอ่ย: “อาจารย์บอกว่าร่างกายของท่านใกล้ดีแล้ว ที่เหลือกินยาเอาก็พอ ออกจากเขาได้แล้ว”
เมื่อได้ยิน อารมณ์ของจี้เยี่ยนอันก็ดีขึ้นบ้างในที่สุด
“พรุ่งนี้ก็ออกเดินทาง”
เขาทนอยู่ที่นี่ต่อไม่ไหวจริงแล้ว
พวกงูนั่นพอว่าได้ ที่ทนไม่ได้ที่สุดคือเดินบนทาง อยู่ดีๆ ก็มีแมลงหล่นลงบนตัวเขา
โดยเฉพาะพวกแมลงตัวนิ่มที่ไม่มีกระดูกและเลื้อยเยื้อง จี้เยี่ยนอันช่างไม่ชอบแมลงพวกนั้นจริงๆ
ยังมีอีกพวกที่เป็นแมลงมีพิษซึ่งมีขนหนามตามตัว ครั้งหนึ่งตกลงมาบนมือเขา มือเขาบวมจนกลายเป็นขาหมูใหญ่อยู่ไม่นาน
พวกแมลงที่ตกลงจากต้นไม้ไม่ทันรู้ตัวนี้ ต่อให้พกถุงหอมไล่แมลงก็ไร้ประโยชน์