เจียงอวิ๋นซุ่ยแทบจะร้องไห้โฮออกมา นางยังไม่ทันได้กินเลยด้วยซ้ำ
นางจึงมองไปทางคนขายน้ำตาลปั้น
คนขายน้ำตาลปั้นกล่าวว่า "เงินแลสินค้าขาดกันแล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า"
เจียงอวิ๋นซุ่ยเบะปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ กำลังจะควักถุงเงินเพื่อซื้อเพิ่มอีกสองชิ้น
หนึ่งในนั้นคือปลอบใจตนเอง
แต่มือกลับคว้าได้แต่ความว่างเปล่า
"เอ๋ ถุงเงินข้าอยู่ที่ไหน"
หนานซูก้มลงมอง จากนั้นก็ตบหน้าผากตน
"ตายละ คงเป็นไอ้เด็กขอทานเมื่อครู่นั่นแน่"
เจียงอวิ๋นซุ่ยคิดว่าก็คงเช่นนั้น มันช่างเหลือเกินนัก ชนนาง น้ำตาลปั้นตก แถมยังขโมยเงินนางอีก
"ข้าจะไปตามหามัน"
พูดจบ เจียงอวิ๋นซุ่ยก็รีบวิ่งไปทางที่เด็กขอทานหนีไปด้วยความโกรธ
หนานซูอุทาน "!!!"
"เฮ้ย ๆ ๆ คุณหนูน้อย ท่านรอข้าด้วยสิ อย่าวิ่งไปตามลำพัง"
สุดท้ายหนานซูก็ตามหาไม่เจอ
เขาได้แต่ตบขาตัวเองด้วยความหงุดหงิด แล้วรีบกลับไปเรียกคนช่วย
คุณหนูน้อยนี่ เอาแต่ใจเสียจริง วิ่งหายไปบ่อย ๆ
เจียงอวิ๋นซุ่ยเดิมทีกำลังตามหาเงินของตน แต่ระหว่างทางกลับมีสิ่งล่อใจมากมาย ตัวอย่างเช่นตอนนี้ มีสามีภรรยาคู่หนึ่งกำลังทะเลาะกัน
ผู้คนรอบข้างต่างพากันมุงดู
นางอดใจไม่ไหว จึงแทรกตัวเข้าไปดูด้วย
"เจ้านังยาพิษ นั่นอย่างไรเสียก็เป็นบุตรสาวของข้า เจ้า...เจ้ากล้าขายนาง รีบบอกมา เจ้าขายนางไปที่ใด"
หญิงนั้นถ่มน้ำลายใส่ "หาไม่พบแล้ว ตอนนี้เจ้าถึงนึกขึ้นได้ว่านางเป็นบุตรสาวเจ้า ข้ายาพิษงั้นรึ ยาพิษที่สุดก็คือเจ้า มีครอบครัวใหญ่โตต้องกินต้องใช้ เจ้ากลับออกไปดื่มสุราทุกวัน ได้เอาเงินกลับบ้านสักอีแปะไหม