ยามที่ถังชิงซงจากไปยังได้ชำเลืองมองลูกหมาสองตัวนั้น
“หมาสองตัวนี้ต้องส่งไปฝึกที่สนามฝึกหรือไม่”
จี้เยี่ยนอันมองตามไป เจียงอวิ๋นซุ่ยตัวเล็กนิดเดียว ถูกเจ้าหมาขนปุยอ้วนกลมสองตัวเบียดอยู่ตรงกลาง ราวกับนางเองก็เป็นหมาสาวน้อยน่ารักตัวหนึ่ง
ส่วนไอ้ดำยืนอยู่เบื้องหลังหนึ่งคนสองหมา ราวกับผู้พิทักษ์ที่ซื่อสัตย์
“ไม่ต้อง ให้นางเลี้ยงเองเถิด”
ถึงกับยอมใช้ผลงานแลกหมาสองตัวมาเลี้ยงในจวน หากเอาไปเสียจริง เด็กน้อยนี่ร้องไห้โฮขึ้นมาใครจะกล่อมนางได้
ท่านแม่ทัพเฒ่าถังจ้องมองเจียงอวิ๋นซุ่ยอย่างครุ่นคิด
เจียงอวิ๋นซุ่ยถูกมองจนละเหี่ยเล็กน้อย หลบไปอยู่ด้านหลังไอ้ดำ
ไอ้ดำก็ขยับร่างบังนางไว้อย่างว่าง่าย
“เด็กหญิงคนนี้ เป็นคนสกุลจี้หรือ”
ทว่าเสื้อผ้าที่สวมนั้นก็ดูไม่เหมือน หากเขามิได้ดูผิด เสื้อนั้นเป็นของสาวใช้
“ไม่ใช่”
จี้เยี่ยนอันกระแอม “นางคือสาวใช้ข้า”
ถังชิงซง: …………
แววตาของเขาซับซ้อนเมื่อมองจี้เยี่ยนอัน จากนั้นตบบ่าเขาพลางทอดถอนใจ
“ลำบากเจ้าแล้ว หากขาดสาวใช้ ทางข้าพอให้ยืมสักสองสามคนไปดูแลได้”
จี้เยี่ยนอันรู้ว่าเขาเข้าใจผิดแล้ว
“มิใช่ นางเป็นเด็กระหว่างทางที่ข้าช่วยไว้ คนทั้งบ้านถูกโจรภูเขาฆ่าตาย เหลือนางรอดมาเพียงผู้เดียว ไม่รู้จะไปไหน ข้าจึงรับไว้”
เขายังมิได้ยากไร้ถึงขั้นหาสาวใช้สักคนก็ไม่ได้
แน่นอน เหตุผลที่แท้จริงที่เก็บเจียงอวิ๋นซุ่ยไว้เขามิได้เอ่ย