จี้ลู่เอาศอกกระทุ้งจี้ซื่อที่อยู่ข้างๆ
“เฮ้ย เรียกเจ้าอยู่”
น้ำเสียงนั้นแฝงความกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่บ้าง
จี้ซื่อแม้สีหน้าจะไร้อารมณ์ดูเย็นชา แต่แววตากลับเหลือบมองเข้าไปในเรือนเป็นระยะ
เห็นได้ชัดว่ากำลังรอให้จี้เยี่ยนอันข้างในออกคำสั่ง
เขาเป็นองครักษ์เงาของจี้เยี่ยนอัน หากไม่มีคำสั่งก็จะไปหาไม่ได้
ความสามารถขององครักษ์เงาล้วนเป็นเรื่องรอง สิ่งที่สำคัญเป็นอันดับหนึ่งเสมอคือการเชื่อฟังคำสั่งนาย
ไม่นาน จี้เยี่ยนอันดูเหมือนจะทนเสียงโหยหวนของเจียงอวิ๋นซุ่ยไม่ไหวแล้ว
“ไปพานางลงมา”
น้ำเสียงแม้ไม่ดัง แต่จี้ซื่อก็ได้ยิน
เกือบจะทันทีที่สิ้นเสียง ร่างของจี้ซื่อก็หายวับไป
เขาใช้วิชาตัวเบา ร่างดั่งภูตพรายปรากฏบนต้นไม้
สอดมือใต้รักแร้ของเด็กน้อย แล้วดึงนางลงมาจากกิ่งไม้ที่กอดอยู่ตรงๆ
ความรู้สึกคุ้นเคยนี้ทำให้เจียงอวิ๋นซุ่ยหยุดโหยหวนทันที หันไปมองก็เห็นว่าเป็นจี้ซื่อจริงๆ
“ซื่อซื่อ เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา”
เจียงอวิ๋นซุ่ยสูดจมูกเล็กน้อย พร่ำบ่นงึมงำ
จี้ซื่อเอ่ยเสียงต่ำว่า “ขออภัย”
แล้วนำพาคนลงสู่พื้นอย่างง่ายดาย
พอวางคนลง จี้ซื่อก็หาที่ซ่อนตัวใหม่ทันที
สุนัขสามตัวเห็นเจียงอวิ๋นซุ่ยลงมา ก็รีบกระดิกหางเดินเข้ามาล้อม
เจียงอวิ๋นซุ่ยกำลังจะลูบหัวพวกมันพลางบ่นถึงจี้เยี่ยนอันสักสองสามประโยค ก็เห็นกลุ่มคนยกอาหารหอมกรุ่นเดินเรียงแถวผ่านหน้านางไป