ถังชิงซงเดินมาถึงห้องด้านในก็ลดเสียงฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว
ประตูถูกผลักออก เขาเห็นเด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียง
ผอมจนน่าตกใจ ใบหน้าก็ซีดเซียว
คิ้วและดวงตาคู่นั้น เป็นเอกลักษณ์ของตระกูลจี้
กำลังหลับอยู่จริงๆ เสียด้วย พิษนั่นทำให้ข่มตาหลับไม่ได้ง่ายๆ
ตอนนั้นเขาไม่พบว่ามีเจียงอวิ๋นซุ่ยอยู่ด้วย
เพราะเห็ดน้อยแอบซ่อนตัวไว้ตั้งแต่ได้ยินเสียงจากข้างนอก
พอคนหันหลังออกไปแล้ว นางถึงชะโงกหน้ามุดออกมาจากหลังม่านอย่างลับๆ ล่อๆ
เอียงคอเล็กน้อย นางลูบท้องอย่างน้อยใจ
หิวจริงๆ
เห็ดน้อยเห็นจี้เยี่ยนอันหลับสบายจึงใจกล้าขึ้น นอนพาดบนเตียงแล้วยื่นนิ้วเล็กๆ จิ้มใบหน้าเขา
"จี้เยี่ยนอัน เจ้าจะตื่นเมื่อไหร่ ข้าหิวแล้ว"
"หิวนัก หิวนัก หิวนัก..."
นางพร่ำพรรณนาอ่อนระโหยไร้เรี่ยวแรงไม่หยุด ท่วงทำนองเกือบจะกลายเป็นเพลง
ไม่ทันสังเกตว่าขนตาของผู้ที่ถูกนางจิ้มใบหน้ากระตุกเล็กน้อย
"คงไม่หลับไปถึงค่ำหรอกกระมัง เช่นนั้นข้าไปกินข้าวแล้วค่อยกลับมาได้หรือไม่"
จิ้มอีกครั้ง "ไม่นุ่มเท่าใบหน้าข้าเลย"
วินาทีต่อมา คนบนเตียงลืมตาขึ้น
ประสานสายตากันในบัดดล ทำเอาเจียงอวิ๋นซุ่ยตกใจร้องลั่น ล้มกลิ้งตกเตียง
จี้เยี่ยนอันค่อยๆ ลุกนั่ง ชายหนุ่มจ้องไปที่เห็ดน้อยผู้เริ่มแสร้งทำเป็นนกกระทา
เจียงอวิ๋นซุ่ยกอดศีรษะเล็กๆ แกล้งตาย
"ใจกล้าดีนักนะ"
เจียงอวิ๋นซุ่ย ไม่ได้ยิน ไม่ได้ยิน...
จี้เยี่ยนอัน "ไม่ได้ยินก็ไม่ต้องกินข้าวแล้ว"