เปลี่ยนอาภรณ์แล้ว เจียงอวิ๋นซุ่ยลากอ่างไม้ไปรองน้ำฝนข้างนอกด้วยความยากลำบาก
ต้องซักอาภรณ์
แล้วก็ยกถังน้ำมาอีกใบ
ไอ้ดำเดินตามหลังแกว่งหางช่วย มันมีแรงมากกว่าเจียงอวิ๋นซุ่ย
แต่ว่าสุนัขไม่มีมือ ได้แต่คาบด้วยปากไม่อาจออกแรงได้เต็มที่ เพราะถังไม้หนักเทอะทะเกินไปไม่เหมาะจะงับ
ถึงธรณีประตู เจียงอวิ๋นซุ่ยหน้าแดงก่ำ
สุดท้ายจี้ซื่อทนดูไม่ไหว ปรากฏตัวยกถังน้ำขึ้นอย่างง่ายดาย
เจียงอวิ๋นซุ่ยมองด้วยความอิจฉายิ่ง
เมื่อใดนางจึงจะมีแรงมหาศาลเช่นนี้บ้าง
“ข้างนอก รองน้ำฝน ซักอาภรณ์” เห็ดน้อยชี้ไปนอกชายคา น้ำเสียงอ่อนหวานใสซื่อ
จี้ซื่อวางถังน้ำไว้นอกชายคา
“ขอบใจเจ้าหนักหนา”
เห็ดน้อยใจดีลืมเรื่องที่ตนกำลังโกรธเมื่อครู่ไปเสียแล้ว
นางนั่งใต้ชายคา ยื่นเท้าเล็ก ๆ ออกไป
เหลือบมองจี้ซื่อแวบหนึ่งอย่างลับ ๆ “ข้าเพียงอาบน้ำเท้าเท่านั้นเอง”
จี้ซื่อเพียงชายตามองครั้งเดียวก็เบือนสายตากลับ เจียงอวิ๋นซุ่ยเบิกบานใจ แกว่งเท้าเล็ก ๆ ไปมา
สายฝนชะล้างโคลนบนเท้าจนหมดสิ้น เผยผิวขาวนวล
อันที่จริงแฝงสีชมพูเรื่อ ๆ ชมพูสุกสดดุจบุปผาท้อ งดงามยิ่ง
ขาวอวบน่ารักน่าชัง อยากกำไว้ในอุ้งมือบีบเล่น
ที่นี่ก็ไม่มีผู้ใดอีก จี้ซื่อจึงกอดกระบี่พิงเสาเสียเลย
แม้ไร้ผู้ใดเอ่ยวาจา แต่ภาพนั้นกลับกลมเกลียวกันอย่างประหลาด
สายฝนค่อย ๆ ซาลง เจียงอวิ๋นซุ่ยยังรู้สึกติดใจมิหาย
เท้าของนางสะอาดแล้ว แต่ชายอาภรณ์เปียกชื้น