"เหตุใดจึงเข้ามาจากข้างนอกเล่า ดูซิวเจ้าเถิด เหตุใดชุดจึงเปียกชุ่มเช่นนี้"
เจียงอวิ๋นซุ่ยเอ่ยเสียงสดใส "ข้าอาบน้ำมา ท่านน้าดูซิ ตัวข้าสะอาดสะอ้านแล้ว"
นางหมุนตัวต่อหน้าแม่ครัวเฉิน
ป้าสะใภ้เฉินคิดในใจว่าเจ้าสะอาดมาตลอดนี่นา
แต่เมื่อได้อุ้มเด็กน้อยเนื้อนิ่มคนนี้ ตัวนางก็มีกลิ่นหอมน่าพิศมัยอยู่จริง
นางบรรยายไม่ถูก อย่างไรเสียก็กลิ่นหอมนั้นทำให้รู้สึกสบายเป็นพิเศษ
"เจ้าพักอยู่ในเรือนก่อน ท่านน้าเลิกงานแล้วจะนำอาหารมาให้"
เจียงอวิ๋นซุ่ยพยักหน้า "ได้ ท่านน้า เห็ดรสดีออกมาอีกแล้ว ท่านเอาไปทำอาหารเถิด"
นางยังคงนึกถึงเห็ดรสดีเมื่อวานที่ยังไม่ได้กิน
ถูกทิ้งไปเสียมากมาย น่าโมโหนัก
"ออกมาอีกแล้ว?"
แม่ครัวเฉินประหลาดใจจริง นางมาอยู่เรือนนี้แม้จะไม่ถึงปี ทว่าบริเวณหน้าประตูตรงนั้น แต่ละวันนางเข้าออกไม่รู้กี่ครั้ง
ทว่านางไม่เคยเห็นว่ามีดอกเห็ดงอกขึ้นเลยสักครั้ง
"ช่างมหัศจรรย์นัก"
นางไปยังใต้ต้นทับทิมในเรือนดู ก็เป็นดังว่า
ครั้งนี้มีเพียงสามดอก
แต่ว่าดอกไม่เล็กเลย หากสองคนกิน ดอกเดียวก็พอกินมื้อหนึ่งแล้ว
"ขุดออกมาเถิด ไม่นึกว่าเรือนน้อยของเราเพียงสองวันจะเกิดของดีเช่นนี้ถึงสองครา"
แต่นางไม่กล้านำไปขายที่ครัวใหญ่แล้ว เกรงจะเกิดเรื่องอีก
เช่นนั้นก็ทำกินเสียเอง
น่าเสียดายอยู่ ของนี้ชั่งละสี่สิบอีแปะทองแดง