ยามจี้เยี่ยนอันออกมา ลูกสุนัขสองตัวกลับถูกชำระล้างสะอาดเอี่ยม ส่วนนางเองกลับกลายเป็นเห็ดน้อยตัวเปียกปอนและมอมแมม
เขาสวมอาภรณ์สีดำสนิท ปล่อยผมยาวสลวยทิ้งตัวลงมา ปลายผมยังมีหยาดน้ำหยดติ๋ง ประกอบกับใบหน้าซีดขาวและซูบผอม ทำเอาทั้งร่างดูราวกับบุรุษงามรูปงามที่อ่อนแอเยือกเย็น
เจียงอวิ๋นซุ่ยยกมือขึ้น แขนเสื้อเปียกชุ่ม
“ข้าจะกลับได้หรือยังเจ้าคะ”
เหล่าลูกสุนัขสองตัวนั้นวิ่งไปไกลแล้ว กำลังสลัดน้ำอย่างบ้าคลั่ง
“ไม่ได้”
จี้เยี่ยนอันเอ่ยสองคำอย่างเย็นชาไร้ปรานี
“เพราะเหตุใดเล่า”
เจียงอวิ๋นซุ่ยเต็มไปด้วยความสงสัย พลันดวงตาเบิกกว้าง
“ท่านมิคิดจะให้ข้านอนกระมัง”
นี่มันนายท่านใหญ่ผู้ใดกัน ช่างวิปลาสสิ้นดี
จี้เยี่ยนอันกล่าวว่า “แม่นมโจว จัดการเก็บกวาดห้องข้างๆ ข้าให้เรียบร้อย ต่อไปเจ้าจะพักอยู่ที่นั่น”
เจียงอวิ๋นซุ่ยรีบวิ่งตามหลังเขา “เพราะเหตุใดเจ้าคะ แต่ข้าอยากกลับไปอยู่กับป้าสะใภ้เฉิน”
“เจ้ามีเหตุใดมากมายนักหนา”
จี้เยี่ยนอันยื่นเมล็ดแตงเงินสองเมล็ดให้นาง
“นี่คือรางวัลที่เจ้าเขียนอักษรในวันนี้”
นางพยายามเขียนอักษรออกมาได้สองตัว แม้ว่าจะดูยากเย็นนัก
รอยยิ้มผุดพรายบนใบหน้าเล็ก ๆ ของเจียงอวิ๋นซุ่ยในทันใด นางกระโดดโลดเต้นเข้าไปหมายจะรับ
“ไปชำระตัวให้สะอาดก่อน”
ความรังเกียจเด่นชัดเสียจริง
เจียงอวิ๋นซุ่ยพองแก้ม กระทืบเท้าเล็ก ๆ อย่างสุดแรง
แม่นมโจวเห็นแล้วอดขำมิได้ จึงจูงมือนางไปเปลี่ยนเครื่องแต่งกายและอาบน้ำ