เจียงอวิ๋นซุ่ยยืนอยู่นอกประตู ฟังขันทีคนนั้น เสียงแหลม ๆ ด่าคนอื่น ๆ อยู่นานมาก
"ว้า ตัวเขาเองก็เก่งในการด่าคนเห็น ๆ อยู่นี่นา"
ทำไมถึงกลัวจี้เยี่ยนอันล่ะ?
ด้วยความอยากรู้ เจียงอวิ๋นซุ่ยคิดว่ากลับไปแล้วจะถามจี้เยี่ยนอัน
ตอนนี้ในห้องก็มีเสียงดังออกมาอีก
"ฮึ ถ้าไม่ใช่ว่าฝ่าบาทและองค์หญิงไม่มีเวลาว่างจริง ๆ จี้เยี่ยนอันผู้นี้ต่อให้กระเสือกกระสนอยู่ได้ก็คงไม่มีวันอยู่ถึงตอนนี้"
คนข้างล่างรีบเอาใจ: "ท่านขันทีว่าถูกแล้ว ไอ้คนป่วยสกุลจี่นั่นจะไปต่อกรณีกับฝ่าบาทและองค์หญิงฮุ่ยหลิงได้อย่างไรกัน สองท่านผู้สูงศักดิ์ก็แค่ไม่ยอมยุ่งกับเขาเท่านั้น"
บ่าวสองคนรู้จักเอาใจเก่งนัก คำยอกันขึ้นมาจนท่านขันทีฟังแล้วรู้สึกดีขึ้นมา
เจียงอวิ๋นซุ่ยกำหมัดน้อย ๆ หน้าอวบ ๆ ป่อง ๆ ด้วยความโกรธ
นางถึงกับคิดว่าจะลงยาพิษให้คนข้างในหรือปล่อยเสี่ยวเฝิ่นไปขู่หน่อยไหม
เสี่ยวเอ้อคนหนึ่งเดินเข้ามา
"ท่านลูกค้าจะให้ขึ้นกับข้าวหรือไม่?"
จากในห้องก็มีเสียงดังออกมา: "ขึ้นเลย"
มองเสี่ยวเอ้อเดินจากไป ในที่สุดเจียงอวิ๋นซุ่ยก็ต้องละความคิด
ถ้าลงยาพิษหรือปล่อยงูไปจริง ๆ คนข้างในหาต้นเหตุไม่เจอแล้วคงจะไปลงกับผู้บริสุทธิ์ในโรงเตี๊ยมแห่งนี้
แต่!
นางจะกลับไปฟ้อง!
พอคนข้างในเริ่มกินข้าวก็มีแต่คำยอคำเอาใจ เจียงอวิ๋นซุ่ยใช้มือแคะหูแล้วพาเฮี่ยหมอออกมา
ก็นับว่าเฮี่ยหมออดทนไว้ได้ไม่ดื้อดึง
กำลังคิดถึงตรงนี้ก็เห็นเฮี่ยหมอกระโดดลงจากอกนาง ทันใดขาเล็ก ๆ วิ่งบนถนนปูนซีเมนต์ลัดเลาะไปมาตามฝูงคน