"เจ้าหน้าขาว เจ้าก็เป็นหมอ แต่กลับรังแกน้องสาวข้าแล้วไม่คิดรับผิดชอบ วันนี้เจ้าต้องแต่งงานกับน้องสาวข้าให้ได้ ไม่เช่นนั้นเจ้าอย่าหวังจะได้กลับไป!"
พี่ชายของอวิ๋นจู๋ชื่อหวังต้าย่ง พูดกับเฉิ่นชิงจู๋ด้วยน้ำลายกระเด็น ส่วนอวิ๋นจู๋ก็ยืนร้องไห้ครวญครางอยู่ข้าง ๆ ราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง
ผู้คนที่ไม่รู้เรื่องราวต่างพากันชี้มือไปที่เฉิ่นชิงจู๋พร้อมกับนินทา
"หน้าตาดีขนาดนี้ ไปทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไงกัน"
"ความบริสุทธิ์ของสาวน้อย จะปล่อยให้ถูกทำลายแบบนี้ไม่ได้"
พี่น้องคู่นี้ต้องการผลลัพธ์แบบนี้พอดี
อวิ๋นจู๋มองเฉิ่นชิงจู๋ด้วยแววตาน่าสงสาร: "พี่เฉิน ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบข้า แต่...แต่ตอนนี้ข้ามีเพียงเจ้าเท่านั้นที่จะแต่งงานด้วยได้"
เจียงอวิ๋นซุ่ยยืนอยู่ข้างหน้าเฉิ่นชิงจู๋ กางแขนเล็ก ๆ ของตนออก แล้วตะโกนด้วยเสียงแหลมเล็ก
"พวกเจ้าโกหก! เฉิ่นชิงจู๋ไม่ใช่แบบที่พวกเจ้าว่า! พวกเจ้าเสียหน้าต่างหากที่มาพัวพันกับเขา!"
อวิ๋นจู๋เหลือบมองเจียงอวิ๋นซุ่ย คิดในใจว่าหลังจากแต่งงานกับเฉิ่นชิงจู๋แล้ว ต้องหาทางจัดการเด็กคนนี้ให้ได้
"พี่เฉิน..."
เฉิ่นชิงจู๋: "หุบปาก"
เขาจับมือเจียงอวิ๋นซุ่ย ดวงตาที่เคยอ่อนโยน บัดนี้มองพี่น้องคู่นั้นด้วยสายตาเย็นชา
"ข้ารักษาคนมามากมาย แต่พวกเจ้าที่ตอบแทนคุณด้วยความแค้น ไร้ยางอายแบบนี้ ข้าเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก"
หวังต้าย่งโกรธจัด ถลกแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะลงไม้ลงมือ