พอลู่ฮั่วเห็นเจียงอวิ๋นซุ่ยก็รีบร้องฟ้องทันที ร้องเจี๊ยวจ๊าวไม่หยุด
เจียงอวิ๋นซุ่ยหยิกจะงอยปากมันเบา ๆ : "อย่าพูด ข้าสู้มันไม่ได้"
"ไม่เห็นหรือไงว่าข้าก็ถูกลงโทษมาเหมือนกัน"
จี้เยี่ยนอันเหลือบมองทั้งคนทั้งนกด้วยสายตาแผ่วเบา แต่ก็ทำให้ทั้งคู่เงียบปากทันที
จี้เยี่ยนอัน : "คราวนี้ทำได้ดี พอใช้ได้ แต่ถ้ามีครั้งหน้า การบ้านจะเพิ่มเป็นสองเท่า"
"แล้วก็เจ้าด้วย ถ้ามีครั้งหน้า เจ้าต้องเก็บถั่วเพิ่มเป็นสองเท่า!"
เจียงอวิ๋นซุ่ยพยักหน้ารับทันที
ลู่ฮั่วเห็นท่า ก็เลยทำตามอย่างนาง
ในที่สุดก็ได้ออกไปเล่นเสียที พอได้รับอนุญาตเจียงอวิ๋นซุ่ยก็วิ่งปรู๊ดออกไปทันที
ตอนนี้ไม่อยากเห็นหน้านั้นของจี้เยี่ยนอันอีกแล้ว
อุ้มลู่ฮั่วไปที่เรือนข้าง ๆ ลู่ฮั่วก็ร้องอย่างดีใจทันที วิ่งขาเล็ก ๆ สองข้างไปมาบนพื้นอย่างสนุกสนานราวกับลูกเจี๊ยบ
แล้วก็มุดเข้าไปในปากจั่วจั่วที่นอนหลับอยู่
เจียงอวิ๋นซุ่ย : ...
จั่วจั่วลืมตาขึ้น ปากอ้า แล้วคายลู่ฮั่วออกมาอย่างชำนาญ
"จิ๊บ ๆ จิ๊บ ๆ..."
รบกวนเจ้าหมาไม่พอ ยังไปรบกวนชานมอีก
สั่งให้ชานมอุ้มมันบินขึ้นฟ้า
ไม่รู้ว่าเพราะความพิเศษของหนี่เฟิ่งหรือเปล่า ที่ทำให้เฉียนเฉียนโฮ่วโฮ่วซึ่งเป็นสัตว์ปีกด้วยกัน รวมถึงชานม ต่างก็ตามใจมัน
เจียงอวิ๋นซุ่ยแค่บอกว่าอย่าบินสูงเกินไป
เดี๋ยวตกมาหัวแตกจะทำยังไง
"คุณหนู"
เด็ก ๆ หลายคนกำลังดูแลต้นไม้ในสนาม
เจียงอวิ๋นซุ่ยเดินเที่ยวไปรอบหนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ