ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดถึงสิ่งใดในยามตื่น พอยามหลับก็ฝันถึงสิ่งนั้นหรือไม่ ค่ำคืนนี้ เจียงอวิ๋นซุ่ยกลับฝันถึงสหายมากมายในพงไพรจากชาติที่แล้ว
นางกลับกลายเป็นเห็ดสีชมพูงดงามตนนั้นอีกครั้ง กระโดดโลดเต้นอยู่ใต้ต้นไทรยักษ์
ต้นไทรนี้คือวิญญาณพฤกษาที่ใหญ่ที่สุดในขุนเขา อายุเก่าแก่ที่สุด
ข้างต้นไทรใหญ่ ยังมีต้นท้อต้นหนึ่ง ดอกบานสะพรั่งงดงามยิ่งนัก ด้วยสีชมพูเดียวกันทั้งคู่ เจ้าเห็ดน้อยจึงโปรดปรานมันนักหนา
และยังชอบเก็บดอกท้อของมันอีกด้วย
รอบข้างเริ่มปรากฏจุดแสงมากมาย
“เห็ดน้อย”
ราวกับเสียงที่ลอยมาจากที่ห่างไกล เห็ดน้อยหันกายกลับไป ก็พบถวนถวนวิหคหางยาว กวางขาวเผือก สุนัขจิ้งจอก เสือ…
ในโลกจริง
จี้เยี่ยนอันถูกอากัปกิริยาราวกับกำลังออกหมัดของเจียงอวิ๋นซุ่ยทำให้ตื่น
ลืมตาขึ้นก็เห็นเด็กน้อยนางหนึ่งซึ่งเบี้ยวผิดทิศไปไม่รู้ทิศไหนแล้ว บัดนี้กำลังดิ้นพราดๆ ด้วยทั้งมือและเท้า
เท้าเล็กๆ เกือบจะเตะเหยียดๆ โดนใบหน้าเขาเข้าแล้ว
“ซี้…”
ยังดีที่เด็กตัวน้อย ไม่เช่นนั้นหากตัวใหญ่กว่านี้ เกรงว่าเขาคงถูกถีบตกเตียงเป็นแน่!
จี้เยี่ยนอันลุกขึ้นนั่งคลึงสันจมูก เหลือบมองเด็กหญิงซึ่งนอนขวางไปแล้ว
เขาคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ คนคนหนึ่งเวลานอนไฉนจึงพลิกจากหัวเตียงไปถึงปลายเตียงได้
ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วจัดท่าให้นาง เอาศีรษะวางลงบนหมอน
“หึหึหึ…”
จู่ๆ เจียงอวิ๋นซุ่ยก็หัวเราะขึ้นมา
“ถวนถวน ป้ากวาง ลุงเสือ…”