อ้วนพ่อครัวใหญ่ได้ยินเสียงก็วิ่งออกมา พอเห็นน้ำที่ค่อย ๆ กลายเป็นก้อนน้ำแข็ง ใบหน้าอวบอ้วนก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง
ยามนี้ในหัวของเขาคิดว่า
ที่แท้การทำน้ำแข็งที่อวิ๋นซุ่ยพูดถึง ก็คือการทำให้น้ำกลายเป็นน้ำแข็งนั่นเอง!
ทุกคนมองเจียงอวิ๋นซุ่ยด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป
"อวิ๋นซุ่ย เจ้า เจ้าเป็นคนจริง ๆ ใช่หรือไม่?"
มีคนเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ
มิเช่นนั้นคนจะเนรมิตก้อนน้ำแข็งออกมาได้อย่างไร?
เจียงอวิ๋นซุ่ยกระพริบตาปริบ ๆ ยามนี้นางจะไม่ลนลานเพราะคำพูดเพียงประโยคเดียวอีกแล้ว
ฮึ ๆ ตกใจกันแล้วกระมัง
อวิ๋นซุ่ยน้อยเท้าเอวด้วยความภาคภูมิใจ
"นี่ใช้ดินประสิวทำนะเจ้าคะ"
ส่วนหลักการนั้น
เจียงอวิ๋นซุ่ยเกาศีรษะ นางไม่รู้เลย ในหัวมีเพียงสูตรกับขั้นตอนเท่านั้น
ให้ตายเถิด นางยังเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ จะไปรู้หลักการอะไรได้
อ้วนพ่อครัวใหญ่ย่อตัวลง พินิจดูน้ำแข็งในอ่างอย่างละเอียดลออ แล้วจ้องมองดินประสิวที่ยังเหลืออยู่บนพื้นบ้าง
"น้ำแข็งนี่กินได้หรือไม่?"
เจียงอวิ๋นซุ่ยสั่นศีรษะ "ก้อนน้ำแข็งนี่กินไม่ได้เจ้าค่ะ"
ทุกคนพลันผิดหวัง
อ้วนพ่อครัวใหญ่ "ไปเอาภาชนะบาง ๆ ใส่น้ำมา"
ชั่วครู่หนึ่ง ชามกระเบื้องที่บรรจุน้ำก็ถูกส่งมา
อ้วนพ่อครัวใหญ่ค่อย ๆ วางชามกระเบื้องนั้นลงในอ่างที่น้ำจับตัวเป็นน้ำแข็งแล้ว
น้ำแข็งนั้นยังไม่แข็งนัก ดูคล้ายน้ำแข็งเกล็ด แต่ก็รองรับชามน้ำได้แล้ว
ทุกคนเห็นดังนั้นดวงตาก็เป็นประกาย ใช่แล้ว น้ำแข็งในอ่างกินไม่ได้ แต่คั่นด้วยชามน้ำ พอน้ำแข็งตัวแล้วก็น่าจะกินได้
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างก็วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ มีคนถามเจียงอวิ๋นซุ่ยว่าคิดขึ้นมาได้อย่างไร