เจียงอวิ๋นซุ่ยเอ่ยวิธีทำน้ำแข็งจากดินประสิวอย่างเรียบง่าย
“เอาดินประสิว โยนลงน้ำ”
ทุกคนมองนาง ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม
“แค่นี้ จบแล้วหรือ??”
เจียงอวิ๋นซุ่ยพยักหน้า พลางทำหน้างุนงง เช่นกัน มิเช่นนั้นแล้วจะอย่างไรเล่า?
“อ้วนพ่อครัวใหญ่ เจ้าว่ามา”
จี้เยี่ยนอันเปลี่ยนให้ผู้อื่นตอบแทน
เจียงอวิ๋นซุ่ยตอบสั้นเกินไป ส่วนอ้วนพ่อครัวใหญ่ผู้นี้ กลับยืดยาวเกินเหตุ…
ถึงกับเริ่มเล่าตั้งแต่การทำแป้งมันเทศ
“เดี๋ยว ก่อน…”
ซ่งจิ้นสูดลมหายใจ “ไฉนจู่ ๆ ก็มีแป้งมันเทศโผล่มาได้?”
มิใช่แล้ว พวกเจ้าทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ ทำอะไรในห้องครัวกันแน่
อ้วนพ่อครัวใหญ่หัวเราะแหะ ๆ “ก็เพราะเสี่ยวอวิ๋นซุ่ยบอกข้าว่ามันเทศทำเป็นเส้นวุ้นเส้นได้ ข้าก็เลยคิดว่า ถ้าทำเป็นวุ้นเส้นได้จริง วิธีปรุงมันเทศก็จะมีเพิ่มขึ้นอีกอย่าง แล้วก็ใช้เวลาลองทำอยู่หลายวัน เมื่อวานถึงเพิ่งค้นพบว่าแป้งที่ว่าไม่ใช่การบดมันเทศให้เป็นผง แต่ต้องตำมันเทศให้ละเอียดแล้วล้างน้ำ จากนั้นกรองเอากากออก…”
เขาพล่ามเล่าวิธีทำวุ้นเส้นจากมันเทศอย่างละเอียด
ปากแห้งไปหมด
เจียงอวิ๋นซุ่ยรินชาหนึ่งถ้วยให้เขา แล้วก็รินอีกถ้วยให้ตนเอง
จี้เยี่ยนอันจ้องมองนาง
เจียงอวิ๋นซุ่ยเหลือบมองเขา “เจ้าอยากดื่มชาด้วยหรือ?”
“เช่นนั้นให้เจ้า เจ้าดื่มก่อนเถิด”
จี้เยี่ยนอัน “ดื่มของตัวเองไป!”
ที่ทุกคนไม่ขัดจังหวะอ้วนพ่อครัวใหญ่ ก็เพราะฟังแล้วพบว่า วุ้นเส้นมันเทศนี้อาจมีประโยชน์ยิ่งนัก
จี้เยี่ยนอัน “วุ้นเส้นเล่า?”
มิใช่บอกว่าทำสำเร็จบ้างแล้วหรือ?
อ้วนพ่อครัวใหญ่เกาศีรษะ บนใบหน้ากลมท้วนอวบอิ่มนั้นแฝงแววรู้สึกผิด