เดิมทีเหล่าผู้คนที่กำลังง่วนอยู่กับงานเบื้องหน้าต่างพากันชำเลืองมองมา
ซ่งจิ้นยังอมน้ำแข็งแท่งโตนั้นไว้ในปาก เย็นซ่าน เปรี้ยวอมหวาน เอร็ดอร่อยแท้ ทว่าก็ทำให้ปากเย็นเฉียบเช่นกัน
“ซี้ด... ซี้ด...”
จี้เยี่ยนอันปรายตามองเขาด้วยแววตาเยือกเย็น
ซ่งจิ้นลูบจมูกอย่างกระอักกระอ่วน
“ข้า... มิได้ตั้งใจ”
เจียงอวิ๋นซุ่ยร่ำไห้พลางเดือดดาลดั่งปลาปักเป้าที่พองตัวเพราะโทสะ ดวงตาโตทั้งสองข้างจ้องเขม็งใส่เขาอย่างเคียดแค้น
เสิ่นชิงจู๋เอ่ยว่า “ไร้เดียงสานัก”
เขาหยิบขนมหวานออกมาสองสามเม็ดจากถุงเงินเล็กที่ห้อยอยู่ข้างบั้นเอว
“ซุ่ยซุ่ย มานี่มา”
เจียงอวิ๋นซุ่ยสูดจมูกฟึดฟัด ก่อนเดินเข้าไปหาแล้วหันกลับมาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องซ่งจิ้นอย่างแค้นเคือง
“เขาช่างเกินไปนัก ฮือ ๆ”
“กัดไปตั้งใหญ่โตเชียว”
เจียงอวิ๋นซุ่ยชูน้ำแข็งแท่งที่เหลือของตนให้จี้เยี่ยนอันกับพวกได้ดู
เด็กร้องไห้ขี้ฟ้องตาแดงระเรื่อ ฟ้องด้วยท่าทางฮึดฮัด
จี้เยี่ยนอันกล่าวด้วยน้ำเสียงยืดยาด “เห็นทีงานจะน้อยเกินไปกระมัง ท่านซ่งจึงมีเวลาเหลือมามั่วสุมแถวนี้ เช่นนั้นท่านซ่งจงไปดูความคืบหน้าที่เหมืองแร่เสียเถิด”
ซ่งจิ้นหน้าดำคร่ำเครียด
ฤดูกาลอันร้อนตับแลบเช่นนี้ให้ออกไปข้างนอก ร้อนตายเขาพอดี เขากลอกตาขึ้นบนทันที
“ตกลง ๆ พวกเจ้าต่างก็แก้เผ็ดแทนนางกันทั้งนั้นล่ะ”
เจียงอวิ๋นซุ่ยฮึดฮัดในลำคอ เมื่อเห็นเขาถูกลงโทษก็นึกยินดี
ฟ่านเหอส่ายหน้าไปมา “ศีลธรรมเสื่อมถอยแท้ กระทั่งเด็กยังรังแก”
ในที่สุดเจียงอวิ๋นซุ่ยก็หยุดร่ำไห้ นั่งลงข้างกายจี้เยี่ยนอันแล้วเลียน้ำแข็งแท่งต่อ
จี้เยี่ยนอันใช้นิ้วจิ้มหน้าผากนางเบา ๆ ทีหนึ่ง