“ตื่นแล้วหรือยัง?”
จี้เยี่ยนอันตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง ได้ยินเสียงพึมพำเบา ๆ ข้างหู
มือของเขาถูกจับไว้
เจียงอวิ๋นซุ่ยกำลังส่งน้ำค้างทิพย์ให้เขาอยู่
ระหว่างที่หลับไป ได้กินยาหยอดเสริมเลือดไปไม่น้อยแล้ว
พอรู้สึกว่ามือของจี้เยี่ยนอันขยับ เห็ดน้อยก็ชูหัวเล็ก ๆ ขึ้นมาทันที ดวงตาสีดำกลมใส่มองไปยังคนที่นอนอยู่บนเตียง
พอเห็นจี้เยี่ยนอันลืมตาขึ้น ก็ดีใจรีบส่งเสียงร้องขึ้นมาทันที
“เสิ่นชิงจู๋ เสิ่นชิงจู๋ จี้เยี่ยนอันฟื้นแล้ว!”
เสียงนี้แหละ เรียกคนหลายคนให้วิ่งเข้ามา ต่างพากันมาล้อมข้างเตียงมองไปยังคนบนเตียง
สายตาของจี้เยี่ยนอันเพ่งชัดได้ สิ่งที่เห็นก็คือหัวหลายหัวที่ยื่นเข้ามาใกล้จนเกือบชิดหน้า
เขารีบหลับตาลงอีกครั้งทันที
“จี้เยี่ยนอัน เป็นอย่างไรบ้าง?”
เสียงเล็ก ๆ ที่ทั้งไร้เดียงสาและเต็มไปด้วยความกังวลดังมา ทำให้ในใจจี้เยี่ยนอันอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย
“ไม่เป็นไร”
“แต่สีหน้าเจ้าซีดมากนะ”
นางไม่รู้จักเล็กไม่รู้จักใหญ่ ยื่นนิ้วออกไปสะกิดหน้าของเขาเบา ๆ
หนานซูเอ่ย “ซื่อจื่อ พิษของท่านถูกถอนแล้ว ต่อไปไม่ต้องกังวลว่าจะนอนไม่หลับ กินไม่ลงอีกแล้ว อือ ๆ ๆ …”
พูดไปพูดมาก็ร้องไห้ออกมา
จี้เยี่ยนอัน: …………
เสิ่นชิงจู๋เอ่ย “พอแล้ว พวกเจ้าอย่ารบกวนซื่อจื่อเลย”
“ซื่อจื่อเสียเลือดไปมาก เลือดในร่างไม่สามารถเติมกลับคืนได้ในเวลาสั้น ๆ สีหน้าจึงดูซีดขาวเป็นธรรมดา อีกทั้งตอนนี้ร่างกายอ่อนแอมาก ต้องบำรุง”
เจียงอวิ๋นซุ่ยหยิบเห็ดหยกเขียวออกมา
“นี่ เห็ดหยกเขียวนี้อยากได้เท่าไหร่ก็มีเท่านั้น”