"ถึงแล้ว"
บัดนี้เข้าฤดูหนาวแล้ว ทุกคนต่างสวมเสื้อผ้าหนาขึ้นอีกชั้น
เจียงอวิ๋นซุ่ยสวมชุดกันหนาวสีชมพูตัวน้อย ปลายคอเสื้อและปลายแขนเสื้อมีขนกระต่ายสีขาวบริสุทธิ์นุ่มฟูรายล้อมหนึ่งรอบ
ผมของนางยังถูกหวีเป็นทรงหูกระต่ายสองข้าง ด้านหน้าหูมีพู่ขนสีขาวนุ่มประดับไว้สองลูก ทำให้ดูน่ารักและมีชีวิตชีวายิ่งนัก
นางไม่กลัวหนาว กระโดดลงจากรถม้าตรงๆ
ภายนอกกำลังหิมะตก ก้อนหิมะนุ่มๆ ร่วงหล่นลงบนหัวนางทีละก้อนสองก้อน
จี้เยี่ยนอันสวมเสื้อคลุมขนสัตว์สีน้ำเงินเข้ม ด้านในสวมเสื้อที่ทำจากหนังหมาป่าหิมะ งามสง่าแต่ก็แฝงไว้ด้วยความสูงศักดิ์
แต่เขากลัวหนาวนัก ถึงแม้จะสวมเสื้อหนาเพียงใด นิ้วมือที่เรียวเรียวยาวก็ยังถูกความหนาวเหน็บจนซีดขาวเกินไป
ทันทีที่ลงจากรถม้า เจียงอวิ๋นซุ่ยก็เดินเข้าไปหาเขา แล้วจับมือที่เย็นเฉียบของเขาไว้
ทั้งสองมีกายที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เจียงอวิ๋นซุ่ยเหมือนเตาอุ่นๆ เล็กๆ โดยเฉพาะในฤดูหนาว ยามกอดจะนุ่มนิ่มและอบอุ่น
เพียงแต่ตอนนี้เจียงอวิ๋นซุ่ยสูงขึ้นแล้ว ไม่สะดวกที่จะอุ้มซุกอกเหมือนตอนสี่ขวบอีกต่อไป
ในฤดูร้อน เจียงอวิ๋นซุ่ยก็ชอบซบข้างจี้เยี่ยนอันเป็นพิเศษ เพราะตัวเขาเย็นเฉียบ
ตอนนี้ เห็ดน้อยทำหน้าที่เป็นเตาอุ่นๆ ให้เองโดยอัตโนมัติ
จี้เยี่ยนอันหลุบตาลงเล็กน้อย ไม่ถือตัว เอามืออีกข้างยื่นไปด้วย
มือทั้งสองข้างถูกจับไว้ ความอบอุ่นจากกายเจียงอวิ๋นซุ่ยก็ส่งผ่านมาทางมือเขาอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็ไม่รู้สึกทรมานนักแล้ว