“ดังนั้น องค์ฮ่องเต้จึงยอมปล่อยพวกเจ้ากลับมาเพราะทนเห็นพวกเจ้ากินเปล่าๆ ไม่ไหวงั้นหรือ?”
คนทั้งห้องต่างนั่งล้อมวงกัน กินมันเผากับขนมจุบจิบอื่นๆ ไปพลาง ฟังซ่งจิ้นเล่าเรื่องราวการศึกทางใต้ไปพลาง
เสิ่นเหยียนและซ่งจิ้นทำตามที่จี้เยี่ยนอันบอกไว้ ตั้งแต่ต้นก็พรรณนาความจนสุดชีวิต
เว้นระยะก็ไปขอเสบียง อาวุธ ยุ้งฉาง เงินค่าทหารจากองค์ฮ่องเต้
ไม่ว่าสุดท้ายจะได้มาหรือไม่ ก็ต้องทำทีเป็นกระจ้นจนให้เห็นอยู่เสมอ
“องครักษ์ต้องห้ามในเมืองหลวงส่วนใหญ่ล้วนเป็นลูกหลานตระกูลใหญ่ มีฝีมือไม่เท่าไหร่ แต่ชอบมาอวดเราผู้คน พวกเราจึงหาทางรีดไถอาวุธกับเกราะมาจากพวกเขาสารพัดวิธี”
“ยามกินข้าว พวกเราก็มักอ้างว่ากินไม่อิ่ม ยากจนข้นแค้น แล้วหน้าม้านเข้าไปเกาะกินข้าวพวกเขา ฝ่ายนั้นเริ่มแรกก็ดูถูกพวกเรา แต่อยู่ไปมา พอเห็นคนของเราเป็นต้องหลบหน้า โดยเฉพาะยามกินข้าว”
ซ่งจิ้นนึกตามแล้วก็ยังอดขำตัวเองไม่ได้
“คนของเรากินจุ ฝ่ายหนานหยางอ๋องก็ขดตัวอยู่แต่ในเมืองไม่ยอมขยับ ปล่อยให้ร่อยหรอไปเรื่อยๆ แค่นั้น องครักษ์ต้องห้ามพวกนั้นก็ทนไม่ไหวก่อนแล้ว ไม่ต้องรอให้เราทำอะไร พวกเขาก็ส่งจดหมายกลับไปทีละฉบับต่อเนื่องกันเอง”
“ครอบครัวของพวกเขาย่อมทนให้ลูกหลานไปลำบากไม่ไหว เหล่าขุนนางฝ่ายนั้นจึงพร้อมใจกันกราบทูล มหาเหตุผลสารพัดจนโน้มน้าวองค์ฮ่องเต้ได้ อีกทั้งพระคลังของพระองค์เองก็ร่อยหรอลงจนเลี้ยงทัพไม่ไหว ฮ่องเต้เลิกทัพ เราก็ได้กลับบ้านกัน”
แน่นอน ระหว่างที่พวกเขาไปเกาะกินข้าวและรีดไถเสบียง ก็โดนด่าทอไม่น้อยเหมือนกัน