"ดีจริง ไอ้เด็กนั่นก็พอแลกเสบียงได้แค่นี้เอง"
หญิงผู้นั้นเอ่ยด้วยท่าทีระแวดระวัง "แน่ใจนะว่าทางบ้านคนที่สามไม่รู้เรื่อง"
"วางใจเถิด ข้าถือโอกาสตอนพวกเขาออกไปหาของกินกันหมดอุ้มออกมา รอพวกนั้นกลับมาแล้วพบว่าเด็กน้อยหายตัวไป ก็แค่บอกว่าไม่รู้เรื่องก็สิ้นเรื่อง"
"เสบียงพวกนี้ต้องซ่อนให้ดี อย่าให้ใครมาเห็นเป็นอันขาด"
"พวกเราทำเช่นนี้จะดีจริงหรือ คนพวกนั้นเป็นพวกกินคนนะ"
หญิงผู้นั้นบิดสามีทีหนึ่ง "เจ้าอย่าเพิ่งมาใจอ่อนตอนนี้เลย นางก็แค่เด็กทารกอายุหนึ่งขวบ บนเส้นทางหลบหนีภัยคราวนี้จะมีชีวิตรอดได้อย่างไร พวกเราทำเช่นนี้ก็นับว่าทำความดี ช่วยยุติความทุกข์ทรมานของนางก่อน"
เจียงอวิ๋นซุ่ยฟังตอนแรกก็ยังงุนงง นางคิดอะไรได้ช้า แต่พอฟังไปก็เข้าใจขึ้นบ้าง
เห็ดน้อยโมโหยิ่งนัก
พวกมันใช้เด็กทารกของคนอื่นไปแลกเสบียงมา!
แล้วคนพวกนั้นยังกินคนเป็นอาหารอีก ต่างอะไรกับอนารยชนเล่า!
เจียงอวิ๋นซุ่ยทั้งโมโหทั้งอึดอัด ตรงเข้าไปดูให้เห็นกับตาเสียก่อน
นางจำได้ว่าคนผู้นั้นเดินมาจากทางนี้
เจียงอวิ๋นซุ่ยวิ่งมุ่งไปทางที่ชายคนนั้นเพิ่งผ่านมา
ขาสั้นสองข้างวิ่งว่องไวรวดเร็ว ผ่านไปราวสิบนาทีก็มองเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งซุ่มซ่อนตัวอยู่ในที่ลับตาคน ห่างจากขบวนผู้หลบหนีภัยเป็นระยะทางพอสมควร
คนเดือดร้อนที่หนีตายมานั้น เจียงอวิ๋นซุ่ยไม่ค่อยเห็นใครแข็งแรง มักอดอยากจนซูบผอมหน้าซีด
แต่คนกลุ่มนั้นกลับหนุ่มแน่นผิวแดงสด และในจำนวนนั้นยังมีอาวุธในมืออีกหลายคน